Baask- Home of Balochi Language, Literature & Culture

Balochi Literature بلوچی ادب => بلوچی لبزانک، چمشانک ءُ ﺁزمانک => باسکانی دیوان ءِِِِِ بلوچی نبشتہ کار Balochi writers of Diwwan => Topic started by: Zahida Raees Raji on September 16, 2015, 09:42:25 AM

Title: پت ءِ نمدی یے پہ وتی جنگیں چُکّ ءَ۔ کاروان بلوچ ءِ آزمانک ندر پہ باسک ءِ وانوکاں
Post by: Zahida Raees Raji on September 16, 2015, 09:42:25 AM
" ﭘِﺖ ﺀِ ﻧﻤﺪﯼ ﮮ پہ ﻭﺗﯽ جنڪّیں ﭼُﮏّ ﺀَ "
آزمانکار : کاروان بلوچ

ﺑﺎنُڪیں ﺭُﺷﻨﺎ ﺩﺭﻭﺕ ﺀُ ﺩﺭْﺍﮨﺒﺎﺕ ..
ﻣﺎ ﻣُﺪﺍﻡ ﺗﺌﯽ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺋﮯ ﻟﻮﭨﻮڪﯿﮟ، ﺩﯾﻢ ﺀِ ﻧﻤﺪﯼ ﺀَ ﻭﺗﯽ ﺯﮨﻨﯽ ﺀُ ﺑﺪﻧﯽ
ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺀِ ﺑﺎﺑﺖ ﺀَ ﺩﻟﺠﻤﯽ ﺀَ بہ ﻧﺒﯿﺲ، ﺩﺍﮞ ﻣﺎ ﮨﻢ ﺳﺌﯿﮓ بہ ﺑﺌﯿﮟ ڪہ
ﺗﺌﯽ ﺟﯿﮍﺍ ﭼﯽ ﺍَﻧﺖ . ﻣﺮﻭﭼﯽ ﯾﮏ شمبہ ﺍِﻧﺖ . ﻣﻦ ﮨﻤﯿﺶ ﺍﯾﮟ ڪَمّو
ﭘﯿﺴﺮ ﻭﺗﯽ ﭼﻢ ﭘَﭻ ڪت ﺁﮞ ﺀُ ڪوﭨﯽ ﺀِ ﭼﺎﺭﯾﮟ ﻧﯿﻤﮕﺎﮞ ﭼﺎﺭ ﺍِﺕ ﺑﺲ
ﺗﮩﻨﺎﺋﯽ ﺍَﺕ . ﭼﻮﻧﺎﮨﺎ ﻣﻨﯽ ﻋﺎﺩﺕ ﺍﯾﮟ ڪہ ﻭﭘﺴﮓ ﺀَ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﮔﮍﯾﺎﻝ ﺀَ
ﺍﻟّﻢ ﭼﺎﺭ ﺁﮞ، ﭘﺮﭼﺎ ڪہ ﻣﻦ ﺯﺍﻧﮓ ﻟﻮﭦ ﺁﮞ ﭼﻨﭽﻮ ﺑﺞ ﺍِﻧﺖ ﻣﻦ ﻭﭘﺴﮓ ﺀَ
ﺑﻨﺪﺍﺕ ڪنگاﯾﺎﮞ . پہ ﺩﺭﻭﺭ، ﺍﮔﺎﮞ ﺷﭗ ﺀِ ﺩﻭﺍﺯﺩﮦ ﺑﺞ ﺀَ ﭼﻤﺎﮞ ﺑﻨﺪ ﮐﻨﺎﮞ
ﭘﺪﺍ ﮨﺮ ﻭﮬﺪ ﺀَ ڪہ ﭼﻢ ﭘَﭻ ﺑﻨﺖ ﮔﮍﺍ ڪوٹی ﺀِ ﺍﻭﻟﯽ ﮨﺴﺘﯽ ﮔﮍﯾﺎﻝ ﺑﯿﺖ
ڪہ ﻣﻦ پہ ﺳﻤﺎ ﭼﺎﺭﺍﻥ ﮮ . ﻣﻨﯽ ﮨﯿﺎﻝ ﺀَ ﺗﻮ ﺍﻧﮕﺖ ﺳﺮﭘﺪ ﺑﺌﯿﮓ ﺀَ ﻧﺌﮯ .
ﭘﮧ ﺩﺭﻭﺭ، ﺍﮔﺎﮞ ﺭﻭﭺ ﺀِ ﮨَﺸﺖ ﺑﺞ ﺍِﻧﺖ ﮔﮍﺍ ﻣﻦ گھنٹہ ﯾﺎﮞ ﮨﺴﺎﺏ ڪن
ﺁﮞ، ﻧﯽ ﻣﻦ ﺯﺍﻧﺖ ڪﻦ ﺁﮞ ڪہ ﭼﻨﭽﻮ ﺳﺎﮨﺖ پہ ﻭﺍﺏ ﮔﻮﺳﺘﮓ .
ﺩﻭﺷﯽ ﻣﺎ ﯾﮏ ﺳﺮﮬﺎﻟﮯ ﺀِ ﺳﺮﺍ ﮔﭗ ﺟﺘﮓ، ﺁ ﮨﻢ ﺩﻧﯿﮕﺖ ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﺋﮯ ﺩﻝ
ﺀَ ﻧﯿﻢ ﺑُﻨﺪﻭ ﺀُ ﻧﺎ ﺗﻮﺍﻡ یلہ ﺩﺍﺗﮓ ﺀُ ﻭﭘﺘﮕﯿﮟ . ﺍَﻧّﯽ ﺭﻭﭺ ﺀِ ﻧﻮ ﺀُ ﭘﺎﻧﺰﺩﮦ
ﺍﯾﮟ . ﺩنیگہ ﮨﻢ ڪﻮﭨﯽ ﺀِ ﭼﺎﺭﯾﮟ ﺁﺗﺮﺍﭖ ﺀِ ﺍَﺑﯿﺪ چہ ﮔﮍﯾﺎﻝ ﺀَ ﺁ ﺩگہ
ﺩﺭﺳﺘﯿﮟ ﮨﺴﺘﯽ ﻭﯾﺮﺍﻧﮕﯽ ﺀَ ﻭﺗﯽ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﯽ ﻣﯿﺎﺭ ڪتگ ﺍَﻧﺖ . ﻣﻦ ﺑﺲ
ﺷﺶ گھنٹہ ﻭﺍﺏ ﺑﻮﺗﮓ ﺁﮞ ﭘﺮﭼﺎ ڪہ ﺩﻭﺷﯽ ﻣﻦ ﺳﺌﮯ ﺑﺞ ﺀَ ﻭﺗﯽ ﭼﻢ
ﺑﻨﺪ ڪتگ ﺁﮞ .
ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﮔﺸﯿﺖ، ﮨﺮڪس ڪہ ﻭﺍﺏ ﺍِﻧﺖ ﮨﻤﮯ ﺑﺰﺍﻥ ڪہ ﺁ ﺩگہ ﺩﻧﯿﺎﮮ
ﺀَ ﺍِﻧﺖ . ﺭﺍﺳﺘﯿﮟ ﮔﭗ ﺍﯾﺶ ﺍِﻧﺖ ڪہ ﻣﺌﮯ ﺩﻭﺷﯿﮕﯿﮟ ﺳﺮﮬﺎﻝ ﮨﻢ ﻭﺍﺏ ﺀِ
ﺟِﻨﺪ ﺑﻮﺗﮓ . ﺍﺳﻼ ﺍﮮ ﺳﺮﮬﺎﻝ ﺀِ ﺍﯾﺮ ڪﻨﮓ ﺀِ ڪسّہ ﭼﻮ ﺍﮮ ﻭﮌﺍ ﺍِﻧﺖ
ڪہ ﺯﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺀِ ﻭﮨﺪ ﺀَ ﮨﻤﮯ ڪہ ﻣﻦ ﻟﻮﭦ ﺍِﺕ ﮈﻥّ ﺀَ ﺑﺮﻭﮨﺎﮞ ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ
ﺀَ ﻣﻨﺎ ﮔﻮﺍﻧﮏ ﺟﺖ ﺀُ ﮔُﺸﺖ ڪہ ﺩﻭﺷﯽ ﻣﻦ ﻭﺍﺑﮯ ﺩﯾﺴﺘﮓ . ﻣﻦ ﺷﺖ ﺁﮞ
ﻧﺰّﯾﮏ ﺀَ ﺀُ ﺟﺴﺖ ﮐُﺖ ڪہ ﻭﺍﺏ ﺀَ ﭼﯽ ﺩﯾﺴﺘﮓ . ﮔﺸﺘﮯ ڪہ ﻣﻦ
ﺩﯾﺴﺘﮓ ﻣﻨﯽ ﻻﭖ ﭘُﺮ ﺍِﻧﺖ ﺀُ ﻣﻦ ﺩﻟﻤﺎﻧﮕﺎﮞ ڪہ ﭘﺎﺩ ﺑﯿﺎﯾﺎﮞ ﭘَﺴﺎﮞ بہ
ﮔﻠّﯿﻨﺎﮞ ﺑﻠﺌﮯ ﻣﻨﯽ ﭘﺎﺩ ﺁﯾﮓ ﺀَ چہ ﭘﯿﺴﺮ، ﺗِﺮﯼ ﺫلیخہ ﺀِ ﺁﭘُﺲ ﺍﯾﮟ ﭘَﺲ
ڪئیت ﺀُ ﻣﻨﯽ ﮔﻮﺵ ﺀَ ﮨﻤﮯ ﮔُﺸﯿﺖ ڪہ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﺎﻟﮯ ﺩﻭ ﺭﻧﺪ ﺀَ ﺯﺍﮨﮓ
ﺀِ ﻧﺎﻡ نہ ﺍِﻧﺖ . ﭘﺪﺍ ﺩﺭﺳﺘﯿﮟ ﭘﺴﺎﮞ ﻭﺗﯽ ﮨﻤﺮﺍﮦ ڪنت ﺀُ ﺭﺅﺕ . ﻣﻦ
ﺟﺴﺖ ڪُت، ﮔﮍﺍ ﺗﻮ ﭼﯽ ﮔﺸﺌﮯ ﺍﮮ ﻭﺍﺏ ﺋﮯ ﺑﺎﺑﺖ ﺀَ . ﻣﻨﺎ ﮔﺸﺘﮯ ڪہ
ﻭﺍﺏ ﺀَ ﯾﻞ ﺩﺋﮯ ﺗﻮ ﻣﻨﺎ ﮨﻤﮯ ﺑﮕﺶ ڪہ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﭼﯽ ﮮ . ﻣﻦ پہ ڪندگ
ﮔﺸﺖ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻭﺍﺑﮯ . ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﺯﺍﺭ ﮔِﭙﺖ، ﮔﺸﮓ ﺀَ ﻟَﮓ ﺍِﺕ ڪہ، ﺗﻮ ﮨﺮ
ﭼﯿﺰ ﺀَ ﻣﺰﺍﮎ ﺯﯾﺮ ﺋﮯ، ﺍﮔﺎﮞ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻭﺍﺑﮯ ﮔﮍﺍ ﻭﺍﺏ ﭼﯽ ﮮ . ﻣﻦ ﭘﺪﺍ پہ
ڪندگ ﮔُﺸﺖ ﻭﺍﺏ ﻣﺮﭼﮕﯿﮟ ﺷﭗ ﺀِ ﺳﺮﮬﺎﻝ ﺍﯾﮟ .
ﺍﮮ ﮔﭗ ﮔُﺸﮓ نہ ﻟﻮﭨﯿﺖ ڪہ ﻣﺎ ﻣﺪﺍﻡ ﯾﮏ شمبہ ﺀِ ﺷﭗ ﺀَ ﺳﺮﮬﺎﻝ ﺍﯾﺮ
ڪﻨﯿﮟ .
ﮔﮍﺍ ﻣﻦ ﮔﭗ ﺀَ ﺍِﺕ ﺁﮞ ڪہ ﺗﮩﻨﺎﺋﯽ ﺍِﻧﺖ، ﻭﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍِﻧﺖ ... ﺍِﻧّﺎ ﺍﯾﺶ ﺍِﻧﺖ
ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﺍﺗﮏ . ﻧﯽ ﺗﮩﻨﺎﺋﯽ ﻭﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﯿﮕﻮﺍﮦ ﺑﯿﺘﺎﮞ . ﮔِﻨﺪﮒ ﺀَ ﭼﻮ
ﺩﻭﺷﯿﮕﯿﮟ ﮔﭙّﺎﮞ ﮨﻢ نہ ﺷﻤﻮﺷﺘﮓ . ﻣﻨﯽ ﺟﻨﺪ ﺀَ ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﺀِ ﺩﺭﺳﺘﯿﮟ
ﺍﺩﺍﮨﺎﮞ چہ ﮨﻤﮯ ﺍﺩﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺗِﺮ ﺑﯿﺖ . ﮨﻤﮯ Faghting mode ، ﮔﻮﺳﺘﮕﯿﮟ
ﮔﭙّﺎﮞ نہ ﺷﻤﻮﺷﮓ، ﮔﭗ ﮔﭗ ﺀِ ﺗﮩﺎ ﮨﻤﺎ ﮔﻮﺳﺘﮕﯿﮟ ﮔﭙّﺎﻧﯽ point ڪنگ،
ﺑﺎﻭﺭ ڪن پہ ﻣﻦ ﯾﮏ ﺳﺎﭼﺸﺘﯽ ﻣﻮﺳﻤﮯ ﻭﺩﯼ ڪنت .
ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﺀَ ﻣﻨﺎ ﮔﻮﮞ ﮨﭻ ﮔﭗ نہ ﺟﺖ ﺀُ ﭘﺪﺍ ﻣﻦ ﮨﻢ ﺗﺮﺍ ﮔﻮﮞ ﺩﻟﮕﻮﺵ
ﺍِﺕ ﺁﮞ . ﺍَﻧﯽ ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﭼُﻞ ﺀَ ﭼﺎﮦ ﺍﮈ ڪنگ ﺀَ ﺍِﻧﺖ . ﺑﺰّﮒ ﻣﻨﯽ ﻭﮌﺍ ﻭﺍﺏ
ڪپتگ .
ﻣﺌﮯ ﺩﻭﺷﯿﮕﯿﮟ ﺳﺮﮬﺎﻝ ﺀِ ﺑﻨﺪﺍﺕ ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﺀَ ﮔﻮﮞ ﺍﮮ ﮔﭙّﺎﮞ ڪت
ڪہ، ﻭﺍﺏ ﺀُ ﻭتڪُشی یڪّیں ﭼﯿﺰ ﺍَﻧﺖ ﺍﺷﺎﻧﯽ ﺗﮩﺎ ﺍﮔﺎﮞ ﺩِﮔﺮﯼ ﮮ
ﺍﺳﺖ ﺁ ﺑﺲ ﺩﻣﺎﻥ ﺀِ ﺀُ ﻣﺪﺍﻡ ﺀِ ﮔِﻨﺖ . ﻣﺰﮨﺐ ﺀَ ﺍِﺷﺎﮞ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺀُ ﺣﺮﺍﻡ ﺀِ
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺗﮓ، ﭘﺮﭼﺎ ڪہ ﻣﺰﮨﺐ ﺩﻧﯿﺎ ﺀَ ﺟﻨﮓ ﺟﺎﮨﮯ، چڪّاس ﺟﺎﮨﮯ ﺳﺮﭘﺪ
ﺑﯿﺖ . ﺗﻮ ﺳﭙﺎﮨﯽ ﺋﮯ ﺩﻣﺒﺮ ﺋﮯ ﻭﭘﺲ ﺋﮯ ﻭﭘﺲ، ﻋﺒﺎﺩت اِنت . ﺑﻠﺌﮯ ﺗﭽﮓ ﻧﺎ .
ﻣﺘﻠﺐ ﮨﻤﮯ ﺑﺎﺑﺖ ﺀَ ﺩگہ ﺳﮏ ﺑﺎﺯ ﮔﭗ . ﮔﮍ ﺳﺮﺍ ﺩﻣﺒُﺮﺕ ﮔﮍﺍ ﻣﻨﺎ ﺟﺴﺘﮯ
ﮐﺖ ڪہ، ﺗﻮ ﭼﯽ ﮔﺸﺌﮯ، ﺗﺌﯽ ﮨﯿﺎﻝ ﺀَ ﻭﺍﺏ ﭼﯽ ﮮ . ﮨﻤﮯ ﺟﺴﺖ ﺀِ اِشڪنگ ﺀَ ﭘﺪ ﻣﻨﯽ ﺩﭖ ﺀَ ﺩﺭ ﺍﺗﮏ، ﻭﺍﺏ ﻭﺍﺑﮯ . ﻣﻦ ﺑﺲ ﮨﻤﮯ ﺳﻤﺎ ڪﺖ
ڪہ ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﮔﺮﯾﻮﮒ ﺀَ ﺍِﻧﺖ ﺀُ ﻣﻨﺎ ﮔﺸﮓ ﺀَ ﺍِﻧﺖ ڪہ ﺗﺌﯽ ﺩﻝ ﺀَ ﺭﺷﻨﺎ
ﮨﻢ ﻭﺍﺑﮯ ﮔﻨﺪﺋﮯ . ﻣﻦ ﮔﺸﺖ ﮬﻮ .
ﺩﻭﺷﯽ ﻭﭘﺴﮓ ﺀِ ﻭﮨﺪ ﺀَ ﺩﯾﻤﮯ ﻣﻨﯽ ﻧﯿﻤﺎ ﻧﮧ ڪتگ . ﺩﺍﮞ ﻣﻨﯽ ﺁﮔﺎﮨﯽ ﺀَ
ﮔﺮﯾﺘﮓ ﮮ . ﮔﺮﯾﻮﮒ ﺀِ ﻭﮨﺪ ﺀَ ﻣﻨﯽ ﮨﯿﺎﻝ ﺗُﺸﮯ ﮨﻢ ﺍﮮ ﻧﯿﻤﮓ ﺀَ نہ ﺷﺘﮓ
ڪہ ﻭﺷﺎﻧﮯ بہ ڪناں. ڪجا ﻭﺷﺎﻧﮯ ڪناں ﻣﻨﺎ ﻭﺍ ﮨﻤﮯ ﺳﺎﭼﺸﺖ
چڪاریں ﺭﻭﭺ ﺀِ ﻭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺗﮓ . ﮨﻤﮯ ﺭﻭﭺ ﺀِ ڪہ ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ڪمّو ﭘﯿﺴﺮ
ڪوٹی ﺀَ ﺍﺗﮏ، ﮨﻤﮯ ﺭﻭﭺ ﺀِ ڪہ ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﺀَ ﺩﻭﺷﯿﮕﯿﮟ ڪسّو ﺍﻧﮕﺖ
ﭘﻨﺪﻭﻝ ﺀَ ﺍِﻧﺖ . ﺗﺌﯽ ﭘِﺖ ﮨﻤﮯ ﺭﻭﭺ ﺀَ ﻭﺷّﯽ ﻣﺤﺴﻮﺱ ڪنت . ﺑﻠﺌﮯ ﺍﮮ
ﮔﭗ ﮨﻢ ﺭﺍﺳﺖ ﺍِﻧﺖ ڪہ ﺗﺌﯽ ﭘِﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍ ﮔﻤﯿﮓ ﮨﻢ ﺑﯿﺖ، ﮬﻮﺭ ﮨﻢ ﺑﯿﺖ،
ﺗﮩﻨﺎ ﮨﻢ ﺑﯿﺖ، ﯾﮏ ﺟﺎﮦ ﮨﻢ ﺑﯿﺖ، ﮔﺴﺘﺎ ﮨﻢ ﺑﯿﺖ، ﮨﺮ ﻭﮌﯾﮟ ﭼﺴﺖ ﺀُ ﺍﯾﺮﺍﮞ
ﭼﮧ ﮔﻮﺍﺯﯾﺖ . ﺑﻠﺌﮯ ﺍﻧﮕﺖ ﮨﻢ ﯾﮏ ڪارے ڪوپگاں ﭘَﺸﺖ ڪﭙﯿﺖ ﮮ ﺁ
ﺍﯾﺶ ﺍِﻧﺖ ڪہ ﻭﭘﺴﮕﯽ ﺍﻧﺖ . ﻭﺷّﯽ، ﮔَﻢ، ﮬﻮﺭﯼ، ﺗﮩﻨﺎﺋﯽ، ﯾﮏ ﺟﺎﮨﯽ،
ﮔﺴﺘﺎﺋﯽ، ﮨﺮﭺ ﻣﺎﺭﺷﺖ ﺀُ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺍﺑﮯ ﺀِ ﻣﯿﺎﺭ ﺑﻨﺖ .
ﮨﻤﮯ ﮔﭗ ﺀَ ڪہ ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﮐﻨﮓ ﺀَ ﺍِﻧﺖ " ﻭﺍﺏ ﺀُ ﻭتڪُشی یڪّیں ﭼﯿﺰ
ﺍَﻧﺖ، ﺍﺷﺎﻧﯽ ﺗﮩﺎ ﺍﮔﺎﮞ ﺩﮔﺮﯼ ﮮ ﺍﺳﺖ ﺁ ﺑﺲ ﺩﻣﺎﻥ ﺀِ ﺀُ ﻣﺪﺍﻡ ﺀِ ﮔﻨﺖ "
ﺍﮮ ﮔﭗ ﺀِ اِشڪنگ ﺀَ ﭘﺪ ﺗﺌﯽ ﺯﮨﻦ ﺀَ ﮨﻢ ﺍﮮ ﺟﺴﺖ ﭘﺎﺩ ڪﺌﯿﺖ ڪہ
ﺍﮔﺎﮞ ﻭتڪُشی ﻣﺪﺍﻣﯽ ﺍِﻧﺖ ﮔﮍﺍ ڪﺴّﮯ ﺟﻨﮓ ﺟﺎﮦ ﺀَ ﯾﺎ ﭼڪّﺎﺱ ﺟﺎﮦ ﺀَ
ﻣﮧ ﺗﭽﯿﺖ ﺑﺰﺍﮞ ڪہ ﺟَﻨَﮓ بہ ﺑﯿﺖ . ﮔﮍﺍ ﺍﮮ ڪﺴّﻮ ڪﺌﯽ ڪﺎﻧﺘﻮ ﺀَ
ﺭﺅﺕ؟
ﻣﻦ ﺯﺍﻧﺎﮞ ﺗﻮ ﺍﻧّﯽ ﭼﯽ ﺟﯿﮍﮒ ﺀَ ﺋﮯ . ﺗﻮ ﺟﯿﮍﮒ ﺀَ ﺋﮯ ﮨﻤﮯ ﮔﭙﺎﮞ ڪہ ﻣﻦ
ﺗﺮﺍ ﮔﺸﮕﺎﯾﺎﮞ ﺍﮮ ﮔﭗ ﺍﮔﺎﮞ ﻣﻦ ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﺀَ گُشتیناں ﺟﯿﮍﺍ ﮔﯿﺶ ﺍِﺗﮓ
ﺍَﺕ . ﺗﺌﯽ ﺟﯿﮍﮒ ﺋﮯ ﺳﺮﺍ ﻣﻨﺎ ﮨﭻ ﺍِﺗﺮﺍﺯ ﻧﯿﺴﺖ .. ﺑﻠﺌﮯ ﺗﺌﯽ ﺟﯿﮍﮒ ﺋﮯ
ﮔﯿﺸّﯿﻨﮓ ﺋﮯ ﮬﺎﺗﺮﺍ ﻣﻦ ﺑﺲ ﮨﻤﻨﭽﻮ ﮔﺸﺎﮞ ﺀُ ﺭﺍﺳﺘﯿﮟ ﮔﭗ ﮨﻢ ﮨﻤﯿﺶ ﺍِﻧﺖ
ڪہﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﺋﮯ ڪِرّا ﻟِﮉّ ﺀُ ﻟَﮉّﻭ ﺋﮯ ﻣﺎﻧﺎ ﯾﮏ .
ﺍﯾﺶ ﺍِﻧﺖ ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﺀَ پہ ﻣﻦ ﭼﺎﮦ ﮔﻮﻥ ﺀُ ﭘﯿﺪﺍﮎ ﺍِﻧﺖ . ﻣﻨﯽ ﭼﺎﮨﮯ ﺍﯾﺮ
ڪت ﺍَﻧﺖ . ﺑﻠﺌﮯ ﺍﻧﮕﺖ ﮨﭻ ﮔﺸﮓ ﺀَ نہ ﺍِﻧﺖ . ﻣﻨﯽ ﻭﺗﯽ ﺍﻧّﯽ ﺯﺍﺗﯽ ﺑﺮﻧﺎمہ
ﺍﯾﺶ ﺍِﻧﺖ ڪہ ﮨﺮﭼﯽ ﺑﯿﺖ ﭘﯿﺴﺮﺍ ﮔﭗ ڪنگی نہ ﺍِﻧﺖ .
ﺩﮔﮧ ﭼﯽ بہ ﮔﻮﺷﺎﮞ؟ ﮔﭙّﮯ ﺯﺍﻥ ﺋﮯ ! ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﺀَ ﺍﻧﮕﺎ ﺑﺎﺯ study ﺋﮯ
ﺯﺭﻭﺭﺕ ﺍِﻧﺖ . ﺗﻮ ﭼﯽ ﮔﺸﺌﮯ؟
ﺗﺌﯽ ﻣﺎﺕ ﺩنیگہ ﺯﺍﺭ ﺍِﻧﺖ . ﺑﻠﺌﮯ ﺯﺍﻟِﻢ ﺀَ ﭼﺎﮦ ﺩﻝ ﺀِ ﺗﺐ ﺀَ ﺍﮈ ڪتگ ﺍَﻧﺖ .
ﻣﻦ ﺩﻟﻤﺎﻧﮕﺎﮞ ﮈﺑﻠﮯ بہ ڪن ﺁﮞ . ﺑﻠﺌﮯ ﮨﭻ ﮔﺸﮕﯽ نہ ﺍِﻧﺖ . پمیشڪا ﻭﺗﺎ
ﭼُﻞّ ﺀَ ﺭﻭﮒ ڪپیت . ﺑﺰﺍﮞ ڪہ ﻣﺎ ﺳﻼﻣﺖ ﺍﯾﮟ .
.
.
ﺗﻮ ﮔﻮﮞ ﻭﺗﯽ ﮨﻤﺴﺮﺍﮞ ﺳﻮﺑﯿﻦ ﺑﺎﺗﺌﮯ . ﺁ ﺗﺌﯽ ﻭﺗﯽ ﺳﺮﺍ ﺍِﻧﺖ ﺗﭻ ﺋﮯ ﯾﺎ
ﺟَﻨَﮓ ﺑﺌﮯ .. ﺑﻠﺌﮯ ﺑﺲ ﮨﻤﯿﻨﭽﻮ ﺑﺰﺍﻥ ڪہ ﻭﭘﺴﮓ ﺀَ ﭘﯿﺶ ﻭﺗﯽ ﺭﻧﮓ
ﺷﻮﮨﺎﺯﮔﯽ ﺍِﻧﺖ . ﻭﺗﺎ ﮔﺴﺘﺎ ڪنگی ﺍِﻧﺖ . ﻧﯽ ﻭﭘﺴﮕﯽ ﺍِﻧﺖ ... ﻭﮊﻧﺎﻡ
ﺑﺎﺗﺌﮯ