Baask- Home of Balochi Language, Literature & Culture

Balochi Literature بلوچی ادب => بلوچی لبزانک، چمشانک ءُ ﺁزمانک => باسکانی دیوان ءِِِِِ بلوچی نبشتہ کار Balochi writers of Diwwan => Topic started by: Zahida Raees Raji on February 14, 2016, 08:34:55 AM

Title: اویا بیدر ءِ گدار (ناول)دزگیریں لبزانی آجوئی۔۔۔۔ چمشانک : چندن ساچ
Post by: Zahida Raees Raji on February 14, 2016, 08:34:55 AM

اویا بیدر ءِ گدار (ناول)
دزگیریں لبزانی آجوئی۔۔۔۔
چندن ساچ
من اورحان پاموک ءِ گدار ’’منی نام سہر اِنت‘‘ ءِ تاکاں لیٹینگ ءَ اتاں۔ بَلے منی دلگوش اویا بیدر ءِ گدار دزگیریں لبزانی آجوئی ءِ نیمگا اَت۔ اناگہ ءَ سما کُت تاں منی نزینک ءَ سیاہیں پِشی یے اتکگ ءُ من ءَ روک روک ءَ چارگ ءَ اِنت۔ پِشی ءِ گندگ ءَ گوں من ءَ ہنچو گمان بوت گوشئے زاناں اے پشی من ءَ مردمے ھساب کنگ ءَ نہ اَت۔ من پشی ءِ تاچینگ ءِ واستا پشی پشی کُت۔ بلے پشی ءِ گوشاں مورے ءَ نہ وارت۔ کمبہ بلوچی زبان ءَ سرپد بوّگ ءَ نہ ات۔ پرچا کہ منی ہمساہگ سندھی زبان ءَ حبر کن اَنت۔ پمیشکا پشی میاری نہ ات۔ بَلے منی بازیں پشی پشی کنگ ءَ آ لاچار بوت ءُ ڈن ءَ دراتک۔ پشی ءِ روگ ءَ پد من ءَ یات اتک، چوش ہم بوت کنت کہ اے پشی یے نہ بوتگ؟ ۔۔۔۔۔ ھنچو من اورحان پاموک ءِ گدار ائیر کُت ءُ ترکی ءِ دگہ نبشتہ کارے کہ آئی ءِ نام اورحان کمال اِنت۔ ہمائی ءِ گدار ’’بیرک 72 ءِ بندیگ‘‘ چست کُت۔ اورحان کمال ہم ترکی ءِ جوانیں نبشتہ کارانی تہا ہوار اِنت۔ گوشنت کہ آئی ءَ کل 38 کتاب نبشتہ کتگ۔ آیانی تہا 10 آزمانکانی ءُ 28 گدارانی کتاب اَنت۔ بَلے اورحان پاموک ترکی ءِ اولی نبشتہ کار اِنت کہ من بار بار آئی ءِ وانگ ءَ لاچار باں۔ اورحان پاموک ءِ اِے گدار کہ نام ئِے ’’منی نام سہر اِنت‘‘۔۔۔ اے گدار منی دلبریں دوستے ءِ داتگیں سوگات انت۔ پمیشکا ہفتگے یک رندے اے کتاب ءَ من الم پچ کنان ءُ چاراں۔۔۔۔ اے کتاب ہمائی ءِ بوہ ءَ کنت۔۔۔۔۔۔۔۔ اے کتاب ءِ اردو پیش گال اردو ءِ نامداریں نبشتہ کار مستنصر حسین تارڈ ءَ نبشتہ کتگ۔ مستنصر حسین تارڈ گوشیت کہ من یکرندے وتی بچ ءَ را وتی نبشتہ کتگیں کتابے داتگ ءُ گوشتگ کہ تو اے کتاب ءَ ترکی ءَ یشار کمال ءَ سر بہ کن۔ آ گوشیت کہ منی بچ سلجوق وہدے چہ ترکی ءَ واتر بوتگ گڈا آ سک دلگران بوتگ۔ ’’منی پت تو کلہے من ءَ نہ کوشارینتگ۔ استنبول ءَ سر بوّگ ءَ پد من یشار کمال ءِ جاہ ءُ ٹھکانہ ءِ شوہاز کنگ ءِ ہاترا پریس کلب ءَ سر بوتگاں کہ اودا ٹرکش کاپی ورگ ءَ بوتگ انت ءُ سگریٹاں دوت پہ دوت بوتگ۔ من اے واہگ پدر کتگ کہ یشار کمال ءَ گوں دوچار کپگ لوٹاں گڈا منی گپ ءَ پد دراہ بے توار بوتگ انت ءُ من ءَ روک روک ءَ لگ اتگ اَنت۔ ہمدا یک ورنائیں اھوال کارے ءَ من ءَ دست ءَ گپتگ ءُ ڈن ءَ برتگ ءُ گوشتگ کہ ورنا تو نہ زانئے کہ ترکی ءَ یشار کمال ءِ نام ءِ گرگ ءِ سرا بندش اِنت؟ اے یک ٹیبوے، بے شک آئی ءَ ترکی ءِ مستریں گدار نویس منّگ بیت ءُ ترکی ءِ ہر مزن وزیر ءِ گورا ترا آئی ءِ گدار دز کپیت۔ بَلے آ یک کُردے ءُ ما ترک۔۔۔۔ ما یونانی آں گوں دست ءُ دروت بیں بَلے گوں کرداں ہور نہ بیں۔ ما وَ شمئے بامرد صلاح الدین ایوبی ءَ ہم دوست نہ داریں، پرچا کہ آ ہم یک کردے بوتگ۔۔۔۔ تو اِدا اتکگ ئے سر ئِے بازار یشار کمال ءِ نام ءَ گرگ ءَ ئے۔ مپتہ چیریں ادارہ تئی رند ءَ کپنت۔ اگاں ترا وتی ساہ دوست انت گڈا اے کرد ءِ نام ءَ مہ گر ءُ پدا واتر وتی ملک ءَ برو‘‘ مستنصر حسین تارڈ ءِ گپانی وانگ ءَ چہ پد مردم زانت کہ اودا کرد نبشتہ کار ءُ کرد بامرداں گوں سرکار ءُ آئی ءِ مردم چنچو کُنّت اَنت۔ بِل آئی بزور ایشی کہ اے گدار اویا بیدر ءَ نبشتہ کتگ اِے ہمے کُرد ءُ ترکانی جیڑھ ءِ سرا اِنت۔ اے گدار ءِ بنجاہی کردار یک ترک لبزانتے کہ آئی ءَ نبشتہ کاری ءِ ہنر شموشتگ ءُ نشتہ پُراں پٹیت۔
اے گدار ءِ مستریں شَری ایش انت کہ مردم ءَ ہچ جاہ ءَ ابیتک نہ کنت۔ وانوک کہ ایشی ءِ وانگ ءَ بندات کنت آ اے سرپد نہ بیت کہ من گدارے وانگ ءَ یاں بلکیں آئی ءَ گمان بیت آ اسکرینے ءِ دیما نشتہ ءُ تامرے چارگ ءَ اِنت۔ اویا بیدر لبزانی کمایگ ءَ سک باز زبر اِنت۔ مردم اے گدار ءَ کہ وانگ ءَ بندات کنت گڈا آئی ءِ دل نہ گوشیت کہ من گدار ءَ ائیر بہ کناں۔۔۔۔ آ بس وانان کنت ءُ گدار روان کنت۔
’’منی گورا نبشتہ کنگ ءَ ہچ نیست۔ کجام ہم رنگ ءَ من مدام چونیں چیز نبشتہ کتگ! بل یلہ کن، باید اِنت مردم وت ءَ گوں ایماندار بہ بیت۔ اینچو نامہربان مہ بو۔ اگاں من اینچو مزن نیاں ہنچش کہ وت ءَ سرپد باں۔ پدا ہم من چشیں کپتگیں مردمے نیاں‘‘
’’آ دومی میاں استمانی جنگ بوتگ یا ہنگری ءِ حلاپ ءَ جنگ؟ ءُ ہما گونڈو؟ باریں اودا پَکا گونڈوے بوتگ؟ اِدا ورنا اوگام (نعرہ) جنان اتنت۔ ایمنی ءَ گوں بہ نند اِت، یا یلہ بہ کن اِت ءُ درا اَت، آزاتی لوٹوکانی رہشون مردہ باد، مئے بیرک ءِ سر جہل نہ بیت۔ مئے وطن بہر ءُ بانگ نہ بیت۔ مئے سپاہی مزنیں سپاہی اَنت گوں اوگاماں جنزان اَنت۔۔۔۔ یک دگہ جاہے ءَ دومی زمانگے ءُ دگہ مول ءُ مرادے ءِ پدریچ۔۔۔۔ آ بیرگیں ازمکار دنیا ءِ اسٹیج ءِ سرا دراہیں کسمانکاں بہر زور اَنت بَلے مدام گیشین (ایکسٹرا) بنت۔
’’تو آئی ءَ را تیر جت۔ تو گونڈو کُشت! تو گونڈو کُشت! ہنچو گوشئے آئی ءَ گوں زور ءَ وتی توار پچ شانت کہ آئی ءِ گٹ ءُ اڈِتگ ات۔ لبز، توار ءَ گوں ہوار بوت اَنت۔ تو گونڈو کُشت! تو گونڈو کُشت!
وے زارُوک کُشت! وے زارُوک کُشت!
پدا کوکار ءُ سلّی، بیا اِت یکے ءَ تیرے لگ اتگ۔ زوت بیا ات چست بہ کن ات۔ کمک! ءِ لوٹ۔۔۔۔ ادا ایمبولینس ہست اِنت؟ ڈاکٹر کجا رسیت؟ ۔۔۔۔۔۔ ڈاہ ءُ شور ءِ تہا توارے چست بیت۔۔۔۔ شہید بھہ نہ مرنت۔ وطن بہر ءُ بانگ نہ بیت۔۔۔۔
آ وابینگ ات۔ آ زانگ ءَ نہ ات کہ چے بوّگ ءَ انت۔ وہدے آ سرپد بوت کہ اے توار ٹیلی فون ءِ توار انت۔ آ تکانسر بوت۔ اے چیز آئی ءَ کسانی ءَ چہ مالوم ات کہ شپ ءِ نیم ءَ لوگ ءِ دروازگ ءِ ٹُکگ بہ بیت یا ٹیلی فون ءِ توار، اے وشیں حال نیارنت۔ آئی ءِ پت ءِ مرگ ءِ حال شپ ءِ نیم ءَ اناطولیہ ءِ دمگ ءَ چہ اتکگیں ٹیلی فون کالے ءَ داتگ ات۔
من گوشاں گونڈو کئیت۔ دراہیں گار ءُ بیگواہیں گونڈو واتر بنت۔ من آ جنین ءَ گوں دست ءُ دروت ءُ بُوگ ءُ گریوگ لوٹاں۔ ہمائی واستا کہ آ رو دراتک ءُ رو کپت ءَ چہ اتکگ ءُ وتی راہ ئِے گار کتگ۔ ہما گونڈوانی واستا کہ وتی منزل ءَ سر نہ بوتگ انت۔ ہما آپی گرابانی واستا کہ آیاں تیاب نسیب نہ بوتگ۔ ہما وابانی واستا کہ آیاں معنا دئیگ نہ بوتگ۔ ہما ورنا ءِ واستا کہ پدا نہ رسیت۔ مئے ہما روچانی واستا کہ انگرانی آماچ بوتگ انت۔ مئے ہما گوست ءِ واستا کہ آئی ءِ یات مئے کوپگاں بار انت۔ پرسیگیں لوگانی واستا۔ ہما کوچگانی واستا کہ آس دئیگ بوتگ انت۔ بیگواہیں گونڈوانی واستا، کُشتگیں گونڈوانی واستا، ہما گونڈوانی واستا کہ ودی نہ بوتگ ءُ مرتگ انت۔ ہمایانی واستا کہ تتکگ انت ۔ من پہ ہمایاں گریوگ لوٹاں۔۔۔۔۔
نوں منی گورا لبز ہست۔۔۔۔۔۔۔۔