Author Topic: خــــیـــــام کـــــــے انت ؟ نبشتہ کار۔ کریم بلوچ _ تـَــهــــل  (Read 6615 times)

0 Members and 1 Guest are viewing this topic.

Offline Zahida Raees Raji

  • Administrator
  • *****
  • Posts: 7107
  • Karma: 356
    • Baask-Home of Baluchi Language, Literature & Culture


خــــیـــــام کـــــــے انت ؟
کریم بلوچ _ تـَــهــــل

عمر خیام که خیام ءِ نام ءَ سَک نامدار انت ، جهانی نامے انت
، بزان هنچین نامے انت که جهان ءِ واننده و زانتکاراں ، آئی ءِ پگر و
هیالانی روشنی ءِ باره ءَ تاں مرچی هیران و هبکه انت .


عمر خیام ءِ جند ۴۲۷ ءِ روچی (خورشیدی ) سال ءِ اردیبهشت
ماه ءِ بیست و هشتمی روچ ءَ ماں نیشابور ءَ چه مات ءَ بیتگ و روچی ۵۱۰
ءِ سال ءِ آذر ماه ءِ دوازهمی روچ ءَ ماں نیشابور ءَ بیران بیتگ . آئی
ءِ سرجمیں نام « حکیم غیاث الدین ابوالفتح عُمَر بن ابراهیم خیام
نیشابوری » انت .

خیام هنچین پیرے انت که پَشت کپتگیں و مَنتگیں هبر ئی کم ،
بلے باز پر بزانت و پر مانا انت و سرجمیں مهلوک آئی ءِ هبراں پوه و سرپد
بَینت . آئی ءِ هبر آئی ءِ پُهتَوی و سوهو ئی ءِ روشنیں پـَـدَر انت .

خیام حساب زانت ، اِستار پَجـّـار ، شائر و مَزنیں ڈاکٹرے
بیتگ که په مردمانی درد و رنجانی توسینگ و گار کنگ ءَ ، وتی وهد ءِ
مزنیں جهدکارے بیتگ . خیام سَدانی سال پیش ءِ مردم انت که تا هنوں هم آئی
ءِ باره ءَ پـَٹ و پول بَـیـَگ انت . هرچنت آئی ءِ باره ءَ سَدانی کتاب
نبیسگ بیتگ و آئی ءِ چاربند جهان ءِ بازیں زباناں رجانک و ترینگ بیتگ انت
، بلے پدا هم کمتر کسے جوانی ءَ زانت که خیام کے انت ؟

خیام هما برُزهـَـیال و پر مارشتیں مردم اَت که کــَــرَٹ ئیں
ملا و نمازیاں آئی ءِ روشن هیالی ءَ پــِــٹ و نالـَت ءَ کت و خیام
کدیں ملا و نمازیانی دوتَل و دوپوستیانی مَنـّـوک و منوگر نه ات و نه بیت
.

خیام وتی وهد ءِ بلوکیں ڈیوایے ات که آئی ءِ شـَهم و نور تاں
جهان هست انت ، ابدمان و پرشهم بیت و مردم گـَری چُشیں کس ءِ سرا پهر ءَ
کنت .


خــــــیـــــــــــام ءِ هــَـــیـــــــــال


خیام باز نازرک تَب و نازُرک هیالے بیتگ . خیام ءِ هیال ءَ ،
هاک ءِ ارزشت چه هر چیز ءَ برز انت . همے هاک که پادانی چیر انت ، په
خیام ءَ ادناییں هاکے نه انت ؛ بلکین اے مئی کوهنیں مردماں و گوستگیں
مردمانی آرت بیتگیں جان و سر و هـَـڈ انت ، آهانی چمانی هردک انت . مئی
رپتگیں مَهتوس و مَهرنگانی وَش زیبیں چمان انت . بادشاهانی سر انت و ...
همے هاک انت که مئی بنیات انت ، مئی مهر و مئی هستی انت ۔ ۔ ۔.

و اے راستیں گپے که مردمانی جنگ و چوپانی وجه ءَ ، لـَکــّانی
لـَکّ مردم کشجاه بیتگ انت ؛ یا دگه لکانی در لکّ مردم مردم ودی و بیران
بیتگ انت . آهانی جونانی هاک ، همے هاک ءَ هوار بیتگ و بیت که هر دنزے
ءِ هاک ، یا هر پُـلـّـے و جـَـرّے ءِ سبزی و براه هما مردمانی ، هما
شهکاڑانی ، هما بامردانی ، هما پت - مات - گهار - برات ، پیرُک و
بَـلـّـُکانی پَشکپتگیں جان ءِ نشانے به بیت که دوست دارگ لوٹ انت .

یا جاهے خیام کونزگ ءِ دستگ ءَ چار ایت و گوئش ایت : اے مهروار
( عاشق ) ے ءِ دست انت که وتی مهتوس ءِ گردن ءَ چَنگ انت .

خیام هستی و « ماده » ءِ مَنـّوک انت که مدام ڈؤل و شِگلی بدل
بیت . بزان همے هَستیں مردم روچے مر انت و هاک بَیَنت . بیت که همے هستیں
مردمانی روچے چه گِل و هاکاں کونزگ ، کـَـپـَـل ، هِشت ، بان ( لوگ ) یا
دگه هزار چیز ٹهین انت . ادان انت که خیام مردمانی باندات ءَ یک چیزے
گند ایت که په دَرور هم کونزگ ءِ جوڑ کنوک و ٹهینوک ، هم کونزگ ءِ بها
کنوک و شَوَشکوک ، هم کونزگ ءِ گروک ، پَهک روچے بیت که وت کونزگ به بنت
بزان چه آهانی گِل و هاکاں کونزگ جوڑ کنگ به بیت .


« در کـارگــــــه کـوزه‌گــــری رفــتـم دوش
دیــدم دوهـــزار کـــــوزه گــــویا و خـموش
ناگاه یــکــی کـــوزه بــــر آورد خـــــــروش
کــــو کوزه‌گر و کــــوزه‌خر و کــــــوزه‌فروش »

بزان :

کونزگی ءِ کارجه ءَ رپت اوں من شپ

دیست من دوهزار کونزگ انت بے موچ پر گـَپ

اناگت ءَ کونزگے گوانک جَت ، بیت گـَـپ

کو کونزگی انت ، گِروک کے انت ، سوداگر و نَپ



جی هـَو ! روچے کونزگی ( کونزه جوڑ کنوک ) ، کونزه سودا کنوک
و کونزگ ءِ گِـراک ( گِروک ) سئے 3 جتاییں و داب دابیں مردم اتنت ، بلے
اگں روچے چه آهانی هاکاں کونزگ ٹهین انت ، آهاں یکیں رنگ ءَ بَینت و تهنا
آ وت انت اگں گوئشت به کن انت ، پیکه بگوئش انت که کے کے انت و کجام انت
!

خیام ءِ دین و نیکراهی دوست دارگ و جهد کنگ انت . خیام ءِ
نیکراهی زانگ و دربَرگ و دگرانی چست کنگ ، کوپگ و دلبڈی دیگ انت . خیام
ءِ نیکراهی و دین مردمانی دردانی گار کنگ ، ٹپانی درمان ، ، کـَلپ و جان
دُزانی هوڈی ءِ نه مَـنــّگ انت . خیام ءِ نیکراهی و پگر ءَ دوتل و
دوپوستی ءَ جاهے نیست . خیام ءِ نیکراهی و دین ءَ ، مردم ءِ کِرد انت که
چارگ و ٹپاسگ لوٹ انت نه هبر . پر چا که هبر ءِ سَنگ ، گوں کِرد ءَ
همگرنچ و بندوک انت .


« ناکرده گنه در این جهان کیست بگو
آن کس که گنه نکرد چون زیست بگو
من بد کنم و تو بد مکافات دهی
پس فرق میان من و تو چیست بگو »
Zahida Raees :Raji:
baaskadmin@gmail.com , admin@baask.com
Learn Baluchi Composing in INPAGE
Learn Balochi Poetry Background Designing
Help Line

Offline Zahida Raees Raji

  • Administrator
  • *****
  • Posts: 7107
  • Karma: 356
    • Baask-Home of Baluchi Language, Literature & Culture
بے مَیار و گناه اے جهان کـَئے انت بگوئش

آ کس که میارے نکرتگ ، زند ئی چے بَئے انت بگوئش

من رَد کناں ، تو منا رَدی ءَ شزایاں دئے

تو وت شرءَجن،منی و تئی دگریءَ،وَت تئے انت بگوئش



« خیام اگر ز باده مستی خوش باش

با لاله رخی اگر نشستی خوش باش

چون عاقبت کار جهان نیستی است

انگار که نیستی چو هستی خوش باش »



خیام اگں ترندآپ ءَ چه مَست ئے شات بئے

مَهدیمے ءِ گون ءَ اگں که نِست ئے شات بئے

جهان ءِ کار ءِ آسر و انجام نیستی انت

پگر کن که نیست ئے ، چو هست ئے شات بئے




« آنان که محیط فضل و آداب بدند

در جمع کمال شمع اصحاب بدند

ره زین شب تاریک نبردند به روز

گفتند فسانه ای و در خواب شدند »




آواں که زانت و دودانی سروکین اتنت

مه زانتکارانی دیوان ءَ،ڈیوا بَلوکین اتنت

چے تهاریں شپ ءَ راه اِش نبرتگ ڈن ءَ

گوئشتش آزمانکے و وابانی تَلوکین اتنت




« یک چند به کودکی به استاد شدیم

یک چند ز استادی خود شاد شدیم

پایان سخن شنو که ما را چه رسید

از خاک در آمدیم و بر باد شدیم »





کسانی ءَ زانگ ءَ په ، اُستای ءَ شتاں

وهدے وتی استایی ءَ چه ، شاده اتاں

گپ ءِ آسر ءَ گوشدار چے رَست منا

هاک ءَ چه بیتاں چست، گوات ءَ شتاں





« در کـارگــــــه کـوزه‌گــــری رفــتـم دوش
دیــدم دوهـــزار کـــــوزه گــــویا و خـموش
ناگاه یــکــی کـــوزه بــــر آورد خـــــــروش
کــــو کوزه‌گر و کــــوزه‌خر و کــــــوزه‌فروش »

بزان :

کونزگی ءِ کارجه ءَ رپت اوں من شپ

دیست من دوهزار کونزگ انت بے موچ پر گـَپ

اناگت ءَ کونزگے گوانک جَت ، بیت گـَـپ

کو کونزگی انت ، گِروک کے انت ، سوداگر و نَپ



***********************


کریم بلوچ - تهل



زند ءِ اے کاروان ، هیرانی گوئز ایت

سرپَد بئے دمانے که شادهانی گوئز ایت

ساقی وتی
بیار پُریں پیالهے، شپ نمانی گوئز ایت
 مَٹ ءِ هیال ءِ باندات چے کنئے

********

این قافله عمر عجب میگذرد

دریاب دمی که با طرب میگذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری

پیش آر پیاله را که شب میگذرد

*************


وَش مَست شرابجاه ءَ چه گوئست اوں من شپ

دیست پیرے شراب ءِ کونزگ ءَ گوں لـُڈ و کـَپ

گوئشت اوں : نیست پیر ترا هُدا چه شرمے

گوئشت ئی : بکشگ چه هدا انت شراباں وَر لـَپ لـَپ

***********
Zahida Raees :Raji:
baaskadmin@gmail.com , admin@baask.com
Learn Baluchi Composing in INPAGE
Learn Balochi Poetry Background Designing
Help Line

Offline Zahida Raees Raji

  • Administrator
  • *****
  • Posts: 7107
  • Karma: 356
    • Baask-Home of Baluchi Language, Literature & Culture
سرمست به میخانه گذر کردم دوش

پیری دیدم مست و سبوئی بر دوش

گفتم ز خدا شرم نداری ای پیر

گفتا کرم از خداست می نوش خموش

*********

روچے انت وَشیں و مولم نه گرم انت و نه سارت

هـَؤر پـُلانی دیم شودگ ءَ ، دَنزاں بارت

زرد پـُل ءَ په گوانک انت کـُلی وتی دلی درد

ترندآپ دوا انت پمن ، پیکه وارت

*************

روزیست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد

ابر از رخ گلزار همی شوید گرد

بلبل به زبان حال خود با گل زرد

فریاد همی زند که می باید خورد

**********

اے کـُهنگیں کاروانسرا که جهان انت نام ئی

آرام جَهے دو رنگیں سُهب و شام ئی

سراروک سورے که سَدانی جمشید وارتگ

کوٹ انت و کلات انت سَداں گوهرام ئی

************

این کهنه رباط را که عالم نام است

و آرامگه ابلق صبح و شام است

بزمی‌ست که وامانده صد جمشید است

قصریست که تکیه‌گاه صد بهرام است

************

هستی ءِ رازان ءَ نه تو زان ئے و نه من

پسّو ءِ اے چاچان ءَ نه تو زان ئے و نه من

اے رازانی چه پُشت انت مئیگ ءِ نیام ءِ هبر

گار بنت چو رازاں ، نه تو مان ئے و نه من

************

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من

وین سر معما نه تو خوانی و نه من

پس در پس پرده گفتگوی من و توست

چون پرده بر افتد نه تو مانی و نه من

**********

چه آ پیش که تئی سرا بیڑ گِر انت

گوئش تا که پتو پُلرنگیں شراب سیر گِر انت

تو سُهرے نه ئے ،جَٹ و نازانت که ترا

هاکی به کن انت و پدا ، دیر ئی گِر انت

**********

زان پیش که بر سرت شبیخون آرند

فرمای که تا باده گلگون آرند

تو زر نئی ای غافل نادان که ترا

در خاک نهند و باز بیرون آرند

**********

تـُرُندآپ ءِ کونزگ ءِ لـُنٹ ءَ من وتی لنٹ رَسینت

تماهدار که په من عمرے دراجینے به گِینت

لنٹ ئی منی لنٹ ءَ سک کرت گوئشتی سِرّیں

ترندآپ به ور، کس جهان ءَ دو رَند ءَ نه گِینت

***********

لب بر لب کوزه بردم از غایت از

تا ز و طلبم واسطه عمر دراز

لب بر لب من نهاد و میگفت به راز

می‌ خور که بدین جهان نه می‌‌آیی باز

**************

نیکیں بیلاں سرجم بیگواه شت انت

هَجل ءِ دست ءَ یک یک بے ساه شت انت

وارت یکیں ترنداپ ماں زند ءِ دیوان ما

چُنت پٹ چه ما زوتر،مست وابجاه شت انت

**********

یاران موافق همه از دست شدند

در پای اجل یکان یکان پست شدند

خوردیم ز یک شراب در مجلس عمر

دوری دو سه پیشتر ز ما مست شدند



************

تاں زُهره و ماه مَه آزمان گـَشت انت ودی

گِهتر چه پَهکیں ترندآپ ءَ کسے هِچ نه دِی

من اَچکـّه آں چه ترندآپ ءِ باپار که آ

گِهتر چه آ که شَوشکگ انت چے گِـرِی

************

تا زهره و مه در آسمان گشت پدید

بهتر ز می ناب کسی هیچ ندید

من در عجبم ز میفروشان کایشان

به زانکه فروشند چه خواهند خرید


*********

مَیل که گـُرسَت و گـَم وارت ترا

بـَـژن بیت و ارمان دار اِت ترا

مَیل تو کتاب ءَ،جوسر و کِشت ءِ ڈگارءَ

چا پیش که هاک په بــِه بارت ترا

**********

مگذار که غصه و غم در کنارت گیرد

و اندوه و ملال روزگارت گیرد

مگذار کتاب و لب جوی و لب کشت

زان پیش که خاک در کنارت گیرد

***********

کِردے انت پگر کناں دین ءِ ماں رَه ءَ

کِردے انت هَیران و په شَک دین ءِ تها

تـُرساں که چه دَرنـَگیب گوانک کِیت روچے

او راه رَداں ، دویین ایت ســَــــه ءَ

*********

قومی متفکرند اندر ره دین

قومی به گمان فتاده در راه یقین

میترسم از آن که بانگ آید روزی

کای بیخبران راه نه آنست و نه این


***********

اگں جهان ءِ سرا وَس بوتیں منا چو که هـُدا

گار کُرت جهان ءَ چُشیں ، جوڑ کرتیں پدا

چه نوک جهان اوں اڈ کـُـرتیں چـُشـیں

که جـُهـدکار مدام وتی مَئیل ءَ برستیں سَـد ءَ

***********

گر بر فلکم دست بدی چون یزدان

برداشتمی من این فلک را ز میان

از نو فلکی دگر چنان ساختمی

کازاده بکام دل رسیدی آسان

************

نیکی وبدی که مردمانی گِل انت هَوار

وَشـّی و گمے که جهان انت سِینگار

تو دَؤر ءِ سرا مَه لـَـڈ که په زانگ و زانت

دَؤر وَت چه ترا ، وار انت هزار

*********

نیکی و بدی که در نهاد بشر است

شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل

چرخ از تو هزار بار بیچاره‌تر است

************

گوں تو شرابجاه ءَ اگں گوئشاں وتی راز

گِهتر چه محراب انت که کناں رپک و نماز

اے اول ءِ ٹهینوک توئے، آهرءِ هم گار کنوک

لوٹ ئے که لـَباس کنئے منا،یا سوچ ئے گں داز

********

با تو به خرابات اگر گویم راز

به زانکه به محراب کنم راز و نیاز

ای اول و ای آخر خلقان همه تو

خواهی تو مرا بسوز خواهی بنواز

***********

جوڑ کنوک چو مَئیل ءِ تـَب ءَ هر مُود کتگ

چیا گوں چَپی و چوٹی کس بـُود کتگ

اگں وَش کـُتگ ئے ، چیا پروشان انت پـَدا

اگں نه وَش انت ، رَدی کے اود کـُتـَگ

**************

دارنده چو ترکیب طبایع آراست

از بهر چه او فکندش اندر کم و کاست

گر نیک آمد شکستن از بهر چه بود

ورنیک نیامد این صور عیب کراست

**************

اول من پریشان بیتاں، بیتاں که چه مات

هیرانی منی گیش بیت زند ءِ سـَوات

په نادلکشی ءَ رَپتیں و نزانتیں چے ات

چے یهتن و بیتن و رَپتن،مول و مرات

**********

آورد به اضطرابم اول به وجود

جز حیرتم از حیات چیزی نفزود

رفتیم به اکراه و ندانیم چه بود

زین آمدن و ماندن و رفتن مقصود

*************

زمانگ و دَؤر ءَ چه کسے بیت ننگ

زمانگ ءِ رهچار به نندیت گوں سوک

شیشگیں پیالهے ترندآپ به ور گوں چَنگ

چا پیش که پیالگ ءَ پروشیت ڈوک


٭٭٭٭٭٭٭٭

ایـام زمـانه از کسی دارد ننگ

کــو در غـم ایـام نـشیند دلتـنگ

می خور تو در آبگینه با ناله چنگ

ز آن پیش که آبگینه آید بر سنگ

٭٭٭٭٭٭٭٭٭

سُهب انت و دمے پُلرنگیں شراباں چه وَریں

نام و ننگ ءِ شیشگ ءَ ڈوکاں ماں ڈریں

چه امیت دست ءَ وتی شودیں پَهک

مهلب ءِ ماپر و دراجیں دامن ءَ دست گریں

Zahida Raees :Raji:
baaskadmin@gmail.com , admin@baask.com
Learn Baluchi Composing in INPAGE
Learn Balochi Poetry Background Designing
Help Line

Offline Zahida Raees Raji

  • Administrator
  • *****
  • Posts: 7107
  • Karma: 356
    • Baask-Home of Baluchi Language, Literature & Culture

سرمست به میخانه گذر کردم دوش

پیری دیدم مست و سبوئی بر دوش

گفتم ز خدا شرم نداری ای پیر

گفتا کرم از خداست می نوش خموش

*********

روچے انت وَشیں و مولم نه گرم انت و نه سارت

هـَؤر پـُلانی دیم شودگ ءَ ، دَنزاں بارت

زرد پـُل ءَ په گوانک انت کـُلی وتی دلی درد

ترندآپ دوا انت پمن ، پیکه وارت

*************

روزیست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد

ابر از رخ گلزار همی شوید گرد

بلبل به زبان حال خود با گل زرد

فریاد همی زند که می باید خورد

**********

اے کـُهنگیں کاروانسرا که جهان انت نام ئی

آرام جَهے دو رنگیں سُهب و شام ئی

سراروک سورے که سَدانی جمشید وارتگ

کوٹ انت و کلات انت سَداں گوهرام ئی

************

این کهنه رباط را که عالم نام است

و آرامگه ابلق صبح و شام است

بزمی‌ست که وامانده صد جمشید است

قصریست که تکیه‌گاه صد بهرام است

************

هستی ءِ رازان ءَ نه تو زان ئے و نه من

پسّو ءِ اے چاچان ءَ نه تو زان ئے و نه من

اے رازانی چه پُشت انت مئیگ ءِ نیام ءِ هبر

گار بنت چو رازاں ، نه تو مان ئے و نه من

************

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من

وین سر معما نه تو خوانی و نه من

پس در پس پرده گفتگوی من و توست

چون پرده بر افتد نه تو مانی و نه من

**********

چه آ پیش که تئی سرا بیڑ گِر انت

گوئش تا که پتو پُلرنگیں شراب سیر گِر انت

تو سُهرے نه ئے ،جَٹ و نازانت که ترا

هاکی به کن انت و پدا ، دیر ئی گِر انت

**********

زان پیش که بر سرت شبیخون آرند

فرمای که تا باده گلگون آرند

تو زر نئی ای غافل نادان که ترا

در خاک نهند و باز بیرون آرند

**********

تـُرُندآپ ءِ کونزگ ءِ لـُنٹ ءَ من وتی لنٹ رَسینت

تماهدار که په من عمرے دراجینے به گِینت

لنٹ ئی منی لنٹ ءَ سک کرت گوئشتی سِرّیں

ترندآپ به ور، کس جهان ءَ دو رَند ءَ نه گِینت

***********

لب بر لب کوزه بردم از غایت از

تا ز و طلبم واسطه عمر دراز

لب بر لب من نهاد و میگفت به راز

می‌ خور که بدین جهان نه می‌‌آیی باز

**************

نیکیں بیلاں سرجم بیگواه شت انت

هَجل ءِ دست ءَ یک یک بے ساه شت انت

وارت یکیں ترنداپ ماں زند ءِ دیوان ما

چُنت پٹ چه ما زوتر،مست وابجاه شت انت

**********

یاران موافق همه از دست شدند

در پای اجل یکان یکان پست شدند

خوردیم ز یک شراب در مجلس عمر

دوری دو سه پیشتر ز ما مست شدند



************

تاں زُهره و ماه مَه آزمان گـَشت انت ودی

گِهتر چه پَهکیں ترندآپ ءَ کسے هِچ نه دِی

من اَچکـّه آں چه ترندآپ ءِ باپار که آ

گِهتر چه آ که شَوشکگ انت چے گِـرِی

************

تا زهره و مه در آسمان گشت پدید

بهتر ز می ناب کسی هیچ ندید

من در عجبم ز میفروشان کایشان

به زانکه فروشند چه خواهند خرید


*********

مَیل که گـُرسَت و گـَم وارت ترا

بـَـژن بیت و ارمان دار اِت ترا

مَیل تو کتاب ءَ،جوسر و کِشت ءِ ڈگارءَ

چا پیش که هاک په بــِه بارت ترا

**********

مگذار که غصه و غم در کنارت گیرد

و اندوه و ملال روزگارت گیرد

مگذار کتاب و لب جوی و لب کشت

زان پیش که خاک در کنارت گیرد

***********

کِردے انت پگر کناں دین ءِ ماں رَه ءَ

کِردے انت هَیران و په شَک دین ءِ تها

تـُرساں که چه دَرنـَگیب گوانک کِیت روچے

او راه رَداں ، دویین ایت ســَــــه ءَ

*********

قومی متفکرند اندر ره دین

قومی به گمان فتاده در راه یقین

میترسم از آن که بانگ آید روزی

کای بیخبران راه نه آنست و نه این


***********

اگں جهان ءِ سرا وَس بوتیں منا چو که هـُدا

گار کُرت جهان ءَ چُشیں ، جوڑ کرتیں پدا

چه نوک جهان اوں اڈ کـُـرتیں چـُشـیں

که جـُهـدکار مدام وتی مَئیل ءَ برستیں سَـد ءَ

***********

گر بر فلکم دست بدی چون یزدان

برداشتمی من این فلک را ز میان

از نو فلکی دگر چنان ساختمی

کازاده بکام دل رسیدی آسان

************

نیکی وبدی که مردمانی گِل انت هَوار

وَشـّی و گمے که جهان انت سِینگار

تو دَؤر ءِ سرا مَه لـَـڈ که په زانگ و زانت

دَؤر وَت چه ترا ، وار انت هزار

*********

نیکی و بدی که در نهاد بشر است

شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل

چرخ از تو هزار بار بیچاره‌تر است

************

گوں تو شرابجاه ءَ اگں گوئشاں وتی راز

گِهتر چه محراب انت که کناں رپک و نماز

اے اول ءِ ٹهینوک توئے، آهرءِ هم گار کنوک

لوٹ ئے که لـَباس کنئے منا،یا سوچ ئے گں داز

********

با تو به خرابات اگر گویم راز

به زانکه به محراب کنم راز و نیاز

ای اول و ای آخر خلقان همه تو

خواهی تو مرا بسوز خواهی بنواز

***********

جوڑ کنوک چو مَئیل ءِ تـَب ءَ هر مُود کتگ

چیا گوں چَپی و چوٹی کس بـُود کتگ

اگں وَش کـُتگ ئے ، چیا پروشان انت پـَدا

اگں نه وَش انت ، رَدی کے اود کـُتـَگ

**************

دارنده چو ترکیب طبایع آراست

از بهر چه او فکندش اندر کم و کاست

گر نیک آمد شکستن از بهر چه بود

ورنیک نیامد این صور عیب کراست

**************

اول من پریشان بیتاں، بیتاں که چه مات

هیرانی منی گیش بیت زند ءِ سـَوات

په نادلکشی ءَ رَپتیں و نزانتیں چے ات

چے یهتن و بیتن و رَپتن،مول و مرات

**********

آورد به اضطرابم اول به وجود

جز حیرتم از حیات چیزی نفزود

رفتیم به اکراه و ندانیم چه بود

زین آمدن و ماندن و رفتن مقصود

*************










زمانگ و دَؤر ءَ چه کسے بیت ننگ

زمانگ ءِ رهچار به نندیت گوں سوک

شیشگیں پیالهے ترندآپ به ور گوں چَنگ

چا پیش که پیالگ ءَ پروشیت ڈوک


٭٭٭٭٭٭٭٭


ایـام زمـانه از کسی دارد ننگ

کــو در غـم ایـام نـشیند دلتـنگ

می خور تو در آبگینه با ناله چنگ

ز آن پیش که آبگینه آید بر سنگ


٭٭٭٭٭٭٭٭٭
٭٭٭٭٭٭٭٭٭


سُهب انت و دمے پُلرنگیں شراباں چه وَریں

نام و ننگ ءِ شیشگ ءَ ڈوکاں ماں ڈریں

چه امیت دست ءَ وتی شودیں پَهک

مهلب ءِ ماپر و دراجیں دامن ءَ دست گریں


٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭


صبح است دمی بر می گلرنگ زنیم

وین شیشه نام و ننگ بر سنگ زنیم

دست از امل دراز خـود بـاز کشیم

در زلف دراز و دامن چنگ زنیم


٭٭٭٭٭٭٭
*********

بے جوانیں ترندآپ ، منی زند ءَ نه بیت

بے ترندآپ ءَ بَـرَگ بار وتی جند ءَ نه بیت

من هما دمان ءِ منـّت ءَ زیراں که ساقی گوئشیت

پیالهے دگر گر و من گوئشان کند ءَ نه بیت


************


من بی می ناب زیستن نـتـوانم

بی باده کشید بار تن نـتـوانم

من بنده آن دمم که ســاقی گـوید

یک جام دگر بگیر و من نتوانم


٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
****************


هَجل ءِ دست ءَ چو منی ساه برؤت

امیتے چه زند ءَ که مه گواهیت به بیت مَؤت

هُشیار ! منی گِلءَ شراب ءِ کـَدّه کـَن اِت

بات انت چه شراب ءِ بو ءَ زند ءِ دَمیت سَؤت


***********


در پای اجل چو من سرافکنده شوم

وز بیخ امید عمر بـرکنده شوم

زینهار گلم بجز صراحی نـکنید

باشد که ز بوی می دمی زنده شوم



***********
***********

اے مُلاّ و وازی چه تو پر کارتریں

گوں وتی مستی چه تو هـُژیارتریں

تو مردم ءِ هوناں ورئے ،ما هنگور ءِ هون

تو وت شر ءَ جن ، کجام هون وارتریں ؟


***********


ای صاحب فتوا ز تو پر کارتریم

با این همه مستی ز تو هُشیار تریم

تو خون کسان خوری و ما خون رزان

انصاف بـده کـدام خونخوار تریم؟



***********
***********

پرچا که نه انت جاه مئی ابدمان ادا

ترندآپ و مهتوس ءَ ابید رَد بیت سَد ءَ

تاں چنت چه وازی و پیراں من اوں بیم

چه جهان من که شتاں،بلّ وازی پیر بنت پدا


************


چـون نیست مـقام ما درین دهـر مـقیم

پس بی می و معشوق خطایی است عظیم

تـا کـی ز قدیـم و مـحدث امـیدم و بیـم

چون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم


**************
**************


اگں من مغان ءِ چه ترندآپ ءَ مست اوں هست اوں

اگں کافر ، گـَـؤر و بُٹ پرست اوں هست اوں

هر زاتے ءِ جند ءِ وتی شک و هیا ل انت پمن

من وت وتیگاں ، همے که هست اوں ، هست اوں


************


گــر مــن ز می مغانه مـستم هستم

گر کافر و گبر و بت پرستم هستم

هر طایفه ای بمن گــمـانی دارد

من زان خودم چنان که هستم هستم


**************
**************

اے دَؤر و جهان که هیرانیں چه آ

هیالانی ڈیوا انت که بلانینں چه آ

روچ ءَ تو چراگے زان و جهان ءَ ڈیوا

پـَــؤرانی چو داب ءَ ، ما چـَرانیں چه آ


***********



این چرخ فلک که ما در او حیرانیم

فانوس خـیال از او مـثالی دانیم

خورشید چراغ دان و عالم فانوس

ما چـون صوریم کاندر او گردانیم


*************
*************

من هستی ءِ چیر و سر ءَ ، سرجم زاناں

من هر سربُرزی و سرجهلی ءِ اندر ءَ واناں

اے زانت ءِ پراهی ءَ گوں شرم بیت منا

که من مستی ءَ چه برزتریں دَروَر زاناں


************


من ظاهر نیستی و هستی دانم

من باطن هر فراز و پستی دانم

با این هـمه از دانش خود شرمم باد

گـر مرتبه ای ورای مستی دانم


*************
*************


هاک ءِ ماں سرا ، وَپتگیناں گِنداں

ڈگار ءِ چیر ءَ کــَـڈ بیتگیناں گِنداں

وهدے که نیستی ءِ پـَـٹ ءَ چاراں

نیاتکگیں هم اود،هم رَپتگیناں گنداں




**********
Zahida Raees :Raji:
baaskadmin@gmail.com , admin@baask.com
Learn Baluchi Composing in INPAGE
Learn Balochi Poetry Background Designing
Help Line

Offline Zahida Raees Raji

  • Administrator
  • *****
  • Posts: 7107
  • Karma: 356
    • Baask-Home of Baluchi Language, Literature & Culture


بر مفرش خاک خفتگان می بینم
در زیر زمین نهفتگان می بینم
چندان که به صحرای عدم می نگرم
ناآمدگان و رفتگان می بینم

*************
*************
او دوست بیا تا باندات ءِ گـَمان ءَ مه وَریں
وتی دمانی زند و هستی ءَ شاده بات بَریں
باندات که چه اے کهنگ جهان ءَ برویں
گوں هپت هزار سالگیناں یک برابریں


***********

ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم
وین یکدم عمر را غنیمت شمریم
فردا که ازین دیر کهن در گذریم
با هفت هزار سالگان سر بسریم

************
**************
گوکے انت آزمان و زُهره ءِ نزیک ءَ
گوکے دگه هست ڈگار ءِ چیر و توک ءَ
اگں راست گندے ئے ، چماں کن پاچ
بازیں هرے گندئے، سرو چیر دوئیں آ گوک ءَ

*********
گاویست بر آسمان قرین پروین
گاویست دگر نهفته در زیر زمین
گر بینایی چشم حقیقت بگشا
زیر و زبر دو گاو مشتی خر بین




*********
**********


هـُژیارے ءَ من دیست که زمین ءَ سوار انت
نه مسلمانے،نه گـَؤرے ،نه دین،نه دنیا دار انت
نه حق و نه راستی،نه شر ءِ گپ و نه ایمان ات
زهرگے چشیں هست دو جهان ءَ تام سار انت

**********
رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین
نه کفر و نه اسلام و نه دنیا و نه دین
نی حق نه حقیقت نه شریعت نه یقین
اندر دو جهان کرا بود زهره این

**********
***********

چست بئے و مه کن گـَم گوزوکیں جهان ءِ
گـَل بئے و دمے زور چـَنـگ شادهان ءِ
جهان ءِ تــَـب ءَ ، اگاں وفایے بــــوتیـــں
تئی باریگ نیاتکگ ات ، نه کـُٹ اِت دگران ءِ


**********

بر خیز و مخور غم جهان گذران
خوش باش و دمی به شادمانی گذران
در طـبع جـهان اگــر وفـایی بودی
نوبت بـه تو خود نیامدی از دگـران

***********
************
جان ءَ چو بروت ، ساه ءَ منیگ و تئیگ
دو هِشت کِلنت وابجاه ءَ منیگ و تئیگ
رندا چه مئی هاک په دگرانی کـَڈ و گور
چُنت هِشت بیت گواه ءَ منیگ و تئیگ
***********


از تن چو برفت جان پاک من و تو
خشـتی دو نـهند بر مغـاک مـن و تو
و آنــگه برای خشت گــور دگران
در کـالبدی کـشند خـاک من و تو

*************
**************
چه مئی آیگ و روگ ءَ کـَٹ و سیت انت کو
چه مئی بوتن ءِ شَت ءَ ، دَسک و پوت انت کو
جهان ءِ چَهروکیں چَهر ءِ چیر ءَ بازیں بزرگ
سُهتگ و هاک بیتگ انت ،هاک و دوت انت کو

************

از آمدن و رفتن ما سودی کو
وز تار وجود عمر ما پودی کو
در چنبر چرخ جان چندین پاکان
می سوزد و خاک می شود دودی کو

************
************
پـُلّ گوئشت : باگ ءِ مصر ءِ اِیسُپ مناں
دپ پـُرّ انت چه آکوت بهادار و گران
گوئشت اوں : اگں تو اِیسُپ ئے نشانی اے بیار
گوئشت ئی : منی جامگ انت هونیں نشان

٭٭٭٭٭٭٭

گل گفت که من یوسف مصر چمنم‏
یاقوت گرانمایه پُر دُر دهنم
گفتم چو تو یوسفى نشانى بنماى
گفتا که به خون غرقه نگر پیرهنم

٭٭٭٭٭٭٭
*********


منی راه ءِ سرا هزار جاه دام انت تئی
گوئش ئے گران اِت ،اگں گنداں گام انت تئی
ٹـِکـّے نه چه جهان انت چه تئی رضایءَ هالیگ
مَیاریگ کن ئے منا چو پــرّام انت تئی

**********

بر رهگذرم هزار جا دام نهی
گوئی که بگیرمت اگر گام نهی
یک ذره زحکم تو جهان خالی نیست
حکم تو کنی و عاصیم نام نهی

************
*************
من کپتگیں تئی بندگاں ، رضا تئی کج انت
بے نور انت دل اوں ، رُژن و نما تئی کج انت
تو منا ، بهشت ءَ چو منی کِرد ءَ بکش ئے
اے مُزّ بیت منی ، داتگیں دا تئی کج انت

***********

من بنده عاصیم رضای تو کجاست
تاریک دلم نور و صفای تو کجاست
برمن تو بهشت ار به طاعت بخشی
این مزد بود، لطف و عطای تو کجاست


**********
**********

گوئش انت بهشت و پریانی دوار راستیں گپے
اود ءِ شهد و شراب انت و بهار راستیں گپے
وتیگ کتگ گر شهد و شراب و دلبر ءَ ما نیں
چے انت میارچو بیت آهر کار راستیں گپے


٭٭٭٭٭٭٭
گویند بهشت و حور عین خواهدبود
آنجا مى ناب و انگبین خواهدبود
گر ما مى و معشوق گزیدیم چه باک
چون عاقبت کار همین خواهدبود

٭٭٭٭٭٭٭
*********
مـُلااے وَدَگیں زالے ءَ گوئشت که مست ئے
هــر دم تو دگــــرے ءِ گـــــــون ءَ هست ئے
گوئشت ئی:ملا هرچی گوئش ئے من هست اون
بارین هما که توگوئشگ ئے وت هست ئے ؟
Zahida Raees :Raji:
baaskadmin@gmail.com , admin@baask.com
Learn Baluchi Composing in INPAGE
Learn Balochi Poetry Background Designing
Help Line

Offline Zahida Raees Raji

  • Administrator
  • *****
  • Posts: 7107
  • Karma: 356
    • Baask-Home of Baluchi Language, Literature & Culture

شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی
هر لحظه به دام دگری پــا بستی
گفتا شیخا هر آن چه تو گویی هستم
آیا تو چنان که می نمایی هستی


************
************
اے دل جهان ءِ سرجمیں واهگاں تو لوٹ وتی
براهدار گوں سبزی و پل، باگ وتی کوٹ وتی
هــمــا بـِـراه ءِ سرا ، نِند شپے چو شپ نمب
پــگاه ءَ ، پـــــدا راه ءَ بـــکن چوٹ وتی


٭٭٭٭٭٭٭


ایدل همه اسباب جهان خواسته‏گیر
باغ طربت به سبزه آراسته گیر
وانگاه بر آن سبزه شبى چون شبنم
بنشسته و بامداد برخاسته‏ گیر


٭٭٭٭٭٭٭
*********


ترندآپ بور که دل ءَ چه کمی و گیشی ءَ گار کنت
هپتاد و دو راجانی هیال بے سار کنت
پَهریز مه بئے چه کیمیایے که چه آ
یک پٹے ورئے ، هزار سِلـّی ءَ کـَڈ و بار کنت


٭٭٭٭٭٭٭


می خور که زدل کثرت و قلـّت ببرد
و اندیشه هفتاد و دو ملـّت ببرد
پرهیز مکن زکیمیایی که ازو
یک جرعه خوری هزار حلـّت ببرد
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭


مبات که چه ترندآپ ءِ پیاله ءَ منا دور کن اِت
منی گـَلـّهی چهرگ ءَ چو آکوت ءِ نور کن اِت
وهدے که مراں ، ترندآپ گوں شود ایت منا
چه هَنگور ءِ درچک ءِ دار پیٹی و گور کن اِت




٭٭٭٭٭٭٭


زنهار مرا ز جام مى قوت کنند
وین چهره کهربا چه یاقوت کنند
چون درگذرم به مى بشوئید مرا
وز چوب رزم تخته تابوت کنند




٭٭٭٭٭٭٭*********


کونزگی ءِ کارجه ءَ پَـیـری چو شتاں
اودانی هـنـر ات چه هاک بیاں
من دیست هما که نه دیست بے مارشت
پـِس ءِ منی هاک انت چه کونزه کناں


٭٭٭٭٭٭٭


بر کوزه‏گرى پریر کردم گذرى
از خاک همى نمود هر دم هنرى
من دیدم اگر ندید هر بى‏بصرى
خاک پدرم در کف هر کوزه‏ گرى




٭٭٭٭٭٭٭*********


چه گوئستگیناں مـَـٹ و بدل هچ نه بیت
چه گـَم کنگ ءَ ، دل ءَ چه تـَل هچ نه بیت
اگں سرجمیں زند ءَ وتی گمدار به بئے
ٹـِکے نه کـَدیں هچ بدل هچ نه بیت




*******


از رفته قلم هیچ دگرگون نشود
وز خوردن غم بجز جگر خون نشود
گر در همه عمر خویش خونابه خوری
یکذره از آنچه هست افزون نشود




********************


اپسوزکه ورنایی - کسانی گوئست شـُت
آ نوک بهاریں زندمانی گوئست شـت
آ زند ءِ دماں که ورنایی ات نام ئی
ارمان نزانتں آتک چون،گوزانی گوئست شت




٭٭٭٭٭٭٭




افسوس که نامه جوانى طىّ شد
وین تازه بهار ارغوانى دى شد
آن مرغ طرب که نام او بود شباب
افسوس ندانم که کى آمد کى شد


٭٭٭٭٭٭٭
*********


اے او کــــه آســــر چار و هپت ئے
چے چار و هپت ءَ تو دائم کپت ئے
ترندآپ به ور، که هزار گَشت گیش اوں گوشتئے
واگـَردے ترا نیست، چو رَپت ئے رَپت ئے


**********


ای آن که نتیجه چهار و هفتی
وز هفت و چهار دایم اندر تفتی
می خور که هزار باره بیش ات گفتم
باز آمدنت نیست چو رفتی ، رفتی




************************
منی دل ءِ ماں گوش ءَ گوئشت جهان ءَ چیری
چیزے که ترا نبشتگ اِش چه وَهد و دیری
لـَڈے منی سرا و نزان ئے وَس بیتیں منا
چُٹینت وتا من چه سرگردانی و پیری


***********


در گوش دلم گفت فلک پنهانی
حکمی که قضا بود ز من می دانی ؟
در گردش خود اگر مرا دست بدی
خود را برهاندمی ز سرگردانی






**************
***************




پیرے ءَ من دیست شراب جاهے ءَ مَست


گوئشتوں چه رَپتگیناں کجام هبرے هست


گوئشتی : ترندآپ به وَر که بازینے چو ما


رَپتگ انت و نیاتکگ انت نے چه آ دست




***********




پیری دیده به خانه خماری


گفتم نکنی ز رفتگان اخباری


گفتا می خور که همچو ما بسیاری


رفتند و کسی باز نیامد باری






************
*************




دِریگتین که ساهی و آرامی ءَ جاهے بوتیں


یاں اے دورسریں کـُـٹـگی راهے بوتیں


دِریگتین سد هزار سال ءَ چه رَند


چو کاوَک امیتے په سبز بیگ و ساهے بوتیں




************






اے کاش که جای آرمیدن بودی


یا این ره دور را رسیدن بودی


کاش از پی صد هزار سال از دل خاک


چون سبزه امید بر دمیدن بودی






**********
**********




بـَیـد چه شرابجاه ءِ مَلنگانی راه ءَ مرو


بـَیـد چه ترندآپ، سازگر و یار ءَ مه لوٹ


دستءِ دلءَ پیالهءَ زیر و کوپگءَ شرابءِ کونزگ


ترندآپ به وَر که هانگـُل پوتاری انت چوٹ




************




جــز راه قـلـنـدران مـیخـانه مـپوی


جز باده و جز سماع و جز یار مجوی


بر کف قدح باده و بر دوش سبوی


می نوش کن ای نگار و بیهوده مگوی




**********
**********




کونزگی ءِ کارجه ءَ من دات چمشانک


اُستا اوشتاتگ ات چـهرَگ ءِ پـَـدانــک


شاه و گدایانی چه سر و دست ئی پــِر کـُت


بے مَٹیں کونزگ ءَ سر و زیب و دَستانک




*********


در کارگه کوزه گری کردم رای


بر پله چرخ دیدم استاد بپای


می کرد دلیر کوزه را دسته و سر


از کله پادشاه و از دست گدای






************
************




اگں اے جهان ءِ آیگ منی دست به بیتیں نیاتکگ اتاں


رَوگ هم اگں منی دست ءَ به بیتیں کدیں شتگ اتاں ؟


گِـهـتـر نه هـمـا ات که اے بیرانیں جهان ءَ


نه آتکگ اتاں ، نه بیتگ اتاں ، نه شتگ اتاں




**********




گر آمدنم به من بُدی نامدمی


ور نیز شدن به من بُدی کی شدمی؟


به زان نبدی که اندرین دیر خراب


نه آمدمی ، نه شدمی ، نه بدمی




**********
**********




او دل چاچانی بزانت پتو بَنت اِنت نه کـَدیں


شهزانت ءِ چیریں زانت پتو بنت انت نه کدیں


پر وَت تو بهشتے چه شراب اڈ کن ادا


که اودان که بهشت انت پتو بنت انت نه کدیں




**********




ای دل تو به ادراک معما نرسی


در نکته زیرکان دانا نرسی


اینجا به مِی و جام بهشتی میساز


کانجا که بهشت است رسی یا نرسی




*************
*************




بامگواه ءِ روشنی ءَ بانگی ئیں کروس


زان ئے که چیا سَلات کناں و گوانک انت


زان تو که پـَگاه ءِ بے رنگیں پیاله ءَ


تئی زند ءِشپے اِش کتگ،ترا گوں چانک انت




**********




هنگام سپیده دم خـروس سحری


دانی که چرا همی کند نوحـه گری


یعنی که نمودند در آیـینه صبح


کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری




*********
*********




اگں دست منی رسیت چَهروکیں چـَهر ءَ


منی پول ءَ کناں رازانی تـَهــر ءَ


یکے ءَ داتگ تو سَد دابیں مـَـڈی


یکے ءَ چـُنـڈے نان هونیں و زهر ءَ






**********




پگاه ءِ دمان ءَ اَے نیک گامیں منی مَهتوس


گـُٹـے تو به وان و ترندآپاں دیما بیار


سَٹ اِت مان هاک ءَ سَدهزار جـَم و کـَیشاه ءَ


اِے جوپاک ءِ آیگ و زمستان ءِ لــَـوار




***********


هنگام صبوح ای صنم فرخ پی


بر ساز ترانه ای و پیش آور می


کافکند به خاک صد هزاران جم و کی


ایــن آمــدن تیر مه و رفتـن دی




***********
************


جان ءَ چو بروت ، ساه ءَ منیگ و تئی


دو هِشت کِلـّنت وابجاه ءَ منیگ و تئیگ


رند ءَ چه مئی هاک ءَ په دگرانی کـَڈ و گورّ ءَ


چُنت هِشت ءَ بیت گواه ءَ منیگ و تئیگ




***************




از تن چو برفت جان پاک من و تو


خشـتی دو نـهند بر مغـاک مـن و تو


و آنــگه برای خشت گــور دگران


در کـالبدی کـشند خـاک من و تو




************
************




چه مئی آیگ و روگ ءَ کـَٹ و سیت انت کو


چه مئی بیتن ءِ شـَت ءَ ، بند و پوت انت کو


جهان ءِ چَهروکیں چَهر ءِ چیر ءَ بازیں پیرے


سُهتگ و هاک بیتگ انت، هاک و دوت انت کو




*************




از آمدن و رفتن ما سودی کو


وز تار وجود عمر ما پودی کو


در چنبر چرخ جان چندین پاکان


می سوزد و خاک می شود دودی کو




*************
*************




ترندآپ به ور که جهان منی و تئی گاری ءَ


باز جهد کنان انت و بکنت انت واری ءَ


نند کاوکانی سرا دمانے و ور پهکیں شراب


اے کاه رُد انت ، هاک ءَ مئیگ ءِ هم باری ءَ


************




می خور که فلک بهر هلاک من و تو


قصدی دارد به جان پاک من و تو


در سبزه نشین و مــی روشن می خور


کاین سبزه بسی دمد ز خاک من و تو






*************
*************




زیر پیاله و شراب ءِ کونزگ ءَ او دلدوست


اِر گـَرد کِشارانی سرا و کـَش جوگ


اِے چَهرَگ ءَ بازیں وَشرنگیں بُـٹـاں


سَد گَـَشت پیاله ، کونزگ کرتگ انت و کدوگ




*************




بردار پیاله و سبو ای دل جو


برگرد بگرد سبزه زار و لب جو


کاین چرخ بسی قد بتان مهرو


صـد بار پیاله کرد و صـد بار سبو




****************
****************


آ کوٹ که آزمان ءِ داب ءَ بُرز ات


شاهانی مرادانی دوار و اڑز ات


دیستیں که چون چاهیک گوئشیت انت بانی


کو انت و کجام شاه انت هدامُرز ات ؟




************




آن قصر که بر چرخ همی زد پهلو


بر درگه او شهان نهادندی رو


دیدیم که بر کنگره اش فاخته ای


بنشسته همی گفت که کوکو کوکو؟




***********
***********


زانت ءِ پـَـڑ ءَ که تـَچ ئے باز شرّ انت


اگں دلبر ءِ ماپر ءَ بندیگ وپـَچ ئے باز شر انت


چا پیش که زمانگ ریچیت تئی هون ءَ


تو کونزگ ءِ هون ءَ پیاله رِچ ئے باز شر انت




**********


از درس عـلوم جمله بـگریزی به


وانـدر سـر زلف دلـبر آویزی به


زآن پیش که روزگار خونت ریزد


تو خون قنینه در قدح ریزی به




**********
**********


تاں کـَد گـَم کناں که منا هست انت یاں نه


منی زند ءَ شاده ءَ رَست انت یاں نه


پیاله ءَ پر کن که نزاناں من هچ


اِیربَرَگ ءِ ساه ءَ ، دَمے هست انت یاه نه




**********






تا کی غم آن خورم که دارم یا نه


وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه


پر کن قدح باده که معلومم نیست


کاین دم که فرو برم برآرم یا نه




**************
**************




دنیای ءَ وتی مراداں به بئے ، گـُـڈسر چے ؟


زند ءِ کتاب ءَ واناں به بئے ، گـُـڈسر چے ؟


اگں دل ءِ مراداں به بئے هم سـَــد سال


سـَـد سال دگه هم ماناں به بئے ، گـُـڈسر چے ؟




**********


دنیا بـمراد رانـده گیر آخــر چه


وین نامه عمر خوانده گیر آخر چه


گیرم که بکام دل بماندی صد سال


صد سال دگر بمانده گیر آخر چه






***********


***********


سمین ءَ تو چار ، پـُلّ دِرتـَگ چون زِنچـِک


کـُلی ، پلانی چه گِندُک ءَ چون انت مَست


پُلانی تو ساهگ ءَ نـِنــد ، اِے پـُلّ باز


سَد گـَشت رُستگ هاکءَ و پدا هاک رَست




************


بنـگر ز صـبـا دامن گل چاک شده


بلبل ز جـمال گــل طـربناک شده


در سایه گل نشین که بسیار این گل


از خاک بر آمده است و در خاک شده




***********


***********


چه بهارگه ءِ آیگ و زمستان ءِ رَوگ


مئی زند ءِ کتاب ءِ تاک بیت وَدَگ


ترندآپ به وَر ، کدیں بَژنیگ مه بئے


جهان ءِ گـَم زهر انت و دوائی وَرَگ




***********


از آمـدن بـهار و از رفـتن دے


اوراق وجــود مـا هـمی گــردد طی


می خور، مخور اندوه که گفته است حکیم


غم های جهان چو زهر و تریاقش می




************


************


جهان ءِ چَهرَگ ءِ چیر ءَ دلیر و ڈڈ ئے


ترندآپ به ور که جهان ءَ لـَـڈ ئے


تئی اول و آهر انت نه هاکے گیش


پگر کن که هاک ءِ سرا نـَهے،هاک ءَ کـَڈ ئے




*********


تن زن چو بزیر فلک بـی باکی


می نوش چو در جهان آفـت ناکی


چون اول و آخرت به جز خاکی نیست


انگار که بر خاک نه ای در خاکی




**********


**********


تِنگے جوانیں ترندآپ ءَ لوٹاں و دیوانے


بـَنـد هیلهے لوٹیت و زَنبے نانے


گـُڑاں من و تو نشتگیں ماں بیرانے


گِهتر چه شاهی مِلکت انت و هانے




**********


تنگی می لعل خواهم و دیوانی


سد رمقی خواهد و نصف نانی


وانگه من و تو نشسته در ویرانی


خوش تر بود آن ز ملکت سلطانی




**********


**********


آواں که پیش ءَ شـُتگ انت اَو ساقی


وتی وَڑایی ءِ واب ءَ وَپتگ انت او ساقی


رو ترندآپ ور و راستی ءَ دار گوش


گواتیں هبر انت که گوشتگ انت او ساقی




**********


آنان که ز پیش رفته اند ای ساقی


در خاک غرور خفته اند ای ساقی


رو باده خور و حقیقت از من بشنو


باد است هر آن چه گفته اند ای ساقی




***********


***********


من ڈگار ءَ سَٹ اِت ترندآپ ءِ پیاله دوشی


سرمَست اتتاں نزانتوں پیاله ءَ پروشی


گوں من وتی راز ءَ پدا گوئشتگ پیاله :


داب ءَ تئیگ اتاں ، و بئے تو هم چوشی




************


بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی


سر مست بدم چو کردم این اوباشی


با من به زبان حال می گفت سبو


من چو تو بدم تو نیز چون من باشی




************


************


چه آ ترندآپ ءِ کونزگ ءَ که نیست ئی زَلرے


پر کن پیالهے و ور، منا دئے دگرے


چه آ پیش که مئی هاک ءَ کجام راه ءِ سرا


سـُرُش انت و کن انت کونـــزه ، بـَــرے




************


زان کوزه می که نیست دروی ضرری


پر کن قدحی بخور به من ده دگری


زان پیش تر ای پسر که در رهگذری


خاک من و تو کوزه کند کوزه گری




**********


**********


کونـزگی ! تو سار بکن اگں هـُژیار ئے


چینچو مردمانی گِلاں گوں مَلنڈی دارئے


فریدون ءِ لنکـُک و کیخسرو ءِ دست ءِ دل


چـُلدان ءَ پـَچان ئے ، اگں زان ئے سار ئے




************


هان کوزه گرا بپای اگر هُشیاری


تا چند کنی بر گِل مردم خواری


انگشت فریدون و کف کیخسرو


بر چراغ نهاده ای چه می پنداری




************


************


اِے کونزگ منی داب ءَ شیدا و مهروارے بیتگ


بندیگ گرانملے ءِ ماپر ءِ بستارے بیتگ


اِے دَستگ که آئی ءِ گــردن ءَ گِندان اِت


دستے که چـَنگ کوپگ ءَ وتی یارے بیتگ




**********


این کوزه چو من عاشق زاری بوده است


در بند ســر زلف نــگاری بــوده است


ایــن دسته کــه بر گردن او می بـینی


دستی است که بر گردن یاری بوده است




**********


**********


اِے هَستی وَدی بیتگ چه گاری ءِ دل


نیست کسے به سُمبیت اِے راز ءِ گِل


هر کس که هیالے چه وتا هم گوئشته


چه آ دیم دگه کس که نزانت ئی بــِل




********


این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت


کس نیست که این گوهر تحقیق بسفت


هر کس سخنی از سر سودا گفته است


زان روی که هست کس نمی داند گفت




************


************


دل ، زند ءِ تو رازان ءَ که لوٹ ئے زان ئے


تو مَؤت ءِ هم رازان ءَ هُدا گوں وان ئے


مرچی که نزان ئے وت وتی هَستی ءِ گوں


باندات تو زان ئے چے، وَت ات که نمان ئے




***********


دل سر حیات اگر کماهی دانست


در مرگ هم اسرار الهی دانست


امروز که با خودی ندانستی هیچ


فردا که ز خود روی چه خواهی دانست




**********


**********


چـَهر ءِ چوٹی ءَ چارئے چو مئی پیری ءِ بالاد انت


«جیحون»ءَ بچار ئے چو مئی کـَچریں ارس ءِ آپ واد انت


دوزه ءَ گِند ئے ، مـئـی بـیـکاریـں جـُهـدانی نشان


جَـنـّت گِندئے ، دَمے مئی ساهی و آرامی ءِ داد انت




********


گردون نگری ز قد فرسوده ماست


جیحون اثری ز اشک آلوده ماست


دوزخ شرری ز رنج بیهوده ماست


فردوس دمی ز وقت آسوده ماست




********


********


گوں یک ، دو و سئے پری دابیں مهرنگیں دلبر


پلانی مولـُـم ، جوگ ءِ نیمگ و کِشارانی کـَش ءَ


دیم کن ترندآپ ءِ پیاله ءَ پگاه ءِ ترندآپ وراں


چه مَسیت ءِ هیال ءَ وا دَر اِنت،چه بهشتانی شش ءَ




*********


فصل گل و طرف جویبار و لب کشت


بــا یـک دو سـه دلبـری حــور سـرشت


پیش آر قــدح که بـاده نــوشان صــبوح


آسوده ز مسجدند و فــارغ ز بـهشت




*********


*********


پُلانی په دیم ءَ ، نوک روچ ءِ سمین انت وَش


باگانی دل ءَ ، مهلب ءِ دیم ماهین انت وَش


چه تاکریچ که گوئست هرچی گوئشئے ناوَش انت


شات بئے چه زردبهار مگوئش،مَرچین انت وَش




*******


٭٭٭٭٭٭


بر چـهره گـل نـسیم نـوروز خـوش است


در صحن چمن روی دل افروز خوش است


از دی که گذشـت هر چه گویی خوش نیست


خوش باش و زدی مگو که امروز خوش است




*********


*********












هر چُنت که منی رنگ و براه انت باز شـَرّ
...
چو گواڑگ رنگ انت و بالاد چو سـَـؤل


پـَـدّر نه انت پَرچا ، چه هاکانی سپاه


هَستی ءِ بـُٹ کش منا جوڑ کرته چـے ڈؤل


***********


هر چند که رنگ و روی زیباست مرا


چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا


معلوم نشد که در طربخانه خاک


نقاش ازل بهر چه آراست مرا




***********
***********






پرچا که باندات ءِ مانزمان بیت نه کس
هنوں دل ءَ وَش کن چو وَهد اِت هـَس
مَهکان ءَ ترندآپ به ور منی ماه که ماه
باز کـَیت و بچاریت و نگندیت مئی جَس


**********


چون عهده نمی شود کسی فردا را
حـالی خوش دار این دل پر سودا را
می نوش به ماهتاب ای ماه که ما
بـسیار بـــگردد و نــیـابد ما را




***********
***********


وَهدِے که مِراں ، شراب گوں شود ایت منا
گـُٹ ءَ هم گـُلـُمبے جوانیں ترندآپ دئیت منا
لوٹیت که آدگه جهان ء َ دَرگِیجیت منا
چه شرابجاه ءِ پیژدَر ءِ هاک ءَ پولیت منا


************


چون در گذرم به باده شویید مرا
تلقین ز شراب ناب گویید مرا
خواهید به روز حشر یابید مرا
از خاک در میکده جویید مرا




************************


همینچو به وراں شراب که شراب ءِ هم بو
کـَیت منی هَدیره ءَ چه چو کـَڈ به باں من او
اگں منی هاک ءِ سرا به ییت شرابی اے هم
چه منی ترندآپ ءِ بو به بیت مست و گـَنـو


************


چندان بخورم شراب کاین بوی شراب
آید ز تراب چون روم زیر تراب
گر بر سر خـاک من رسد مخموری
از بوی شراب من شود مست و خراب
Zahida Raees :Raji:
baaskadmin@gmail.com , admin@baask.com
Learn Baluchi Composing in INPAGE
Learn Balochi Poetry Background Designing
Help Line

Offline Zahida Raees Raji

  • Administrator
  • *****
  • Posts: 7107
  • Karma: 356
    • Baask-Home of Baluchi Language, Literature & Culture

هَستی ءِ نشان چو بوتنیکاں بوتگ انت

مُدام نـَد ، نیکیں و بدیں دوئیں نبیسان انت

چه اولی روچ ءَ،هرچی دَیَگی ات،داتگی وَت

مئی گـَم کنگ وجهدءِ کنگ رَدی و تاوان انت


***********

بر لوح نشان بودنی ها بوده است

پیوسته قلم ز نیک و بد فرسوده است

در روز ازل هر آن چه بایست بداد

غم خوردن و کوشیدن ما بیهوده است


**************
**************

اَو دنیای ءِ چَهرَگ ،هرابی چه کینگ انت تئی

دلپروش کنگ کِرد انت تئی ، بینـَگ انت تئی

او هاک سینگ ءَ تئی دِرّ انت اگں پاچ کـن انت

بازیں بهاداریں گوهر انت ماں سینگ انت تئی

**********

ای چرخ فلک خرابی از کینه تست

بیدادگری پیشه دیرینه تست

وی خاک اگر سینه تو بشکافند

بس گوهر قیمتی که در سینه تست


************
************

دنیای ءِ چـَهر ، زانتکارے ءِ مئیل نه بیت

لوٹ ئے که تو چَهر ءَ هپت بزان ، هشت بزان

چو ما مِرَگ اوں و مراداں سرجم ایرکناں

چو مورے به وارت کـَڈ ءِ تها یا گرکے ماں لـَداں

*********

چون چرخ بکام یک خردمند نگشت

خواهی تو فلک هفت شمُر خواهی هشت

چون باید مرد و آرزوها همه هِشت

چو مور خورد به گور و چه گرگ به دشت

*********
*********

پیاله ءِ بَهراں ،چو یک دگر ءَ هور بیت انت

آئی ءِ پروشگ نه کـَـدیں بیت انت روا

چنت سر و زانکوٹ و دستانی دل هم

چه کئی دوستیءَ یکجاه و چه کئی کینگ سوا

*********

اجزای پیاله ای که در هم پیوست

بشکستن آن روا نمی دارد مست

چندین سر و ساق نازنین و کف دست

از مهر که پیوست و به کین که شکست

***********
***********

ترندآپ به ور که گِلءِ چیرءَ مدام وابجه ءَ بیت

تهنا و بے کس، ایوکءَ کـَلّ،ڈوک سرجه ءَ بیت

هُژیار بئے ، اے راز ءَ مبات که گوئش ئے کس ءَ

هر گواڑگے چَلّ بیت ، نه پـَـدا تـاجــه ءَ بیت

*********

می خور که به زیر گل بسی خواهی خفت

بی مونس و بی رفیق و بی همدم و جفت

زنهار به کس مگو تو این راز نهفت

هر لاله که پژمرد نخواهد بشکفت


***********
***********

ترندآپ ورگ شات بـَیـَگ ، نیکراهی منی

چه کـُبر و چه دین ءَ دَر بوگ دوزواهی منی

گوئشتوں بانوریں زمانگ ءَ رَهبند اِت چے انت

گوئشتی:تئی ورناییں دل انت وَرد راهی منی

***********

می خوردن و شاد بودن آیین منست

فارغ بودن ز کفر و دین؛ دین منست

گفتم به عروس دهر کابین تو چیست

گفتــا دل خـرم تـو کابین مـن است


*********
*********

مهکان وتی نیر ءَ شپ ءِ دامن ءَ دِرتـَگ

ترندآپ به ور،وَشتریں وهدے نه کدیں بیت پدا

شات بئے و گـَل بئے تو که مهکان دگه باز

گورّانی سرا کیت ، په رُژن شانی ســَــد ءَ

************

مهـتاب بــه نـور دامـن شـب بـشکافت

می نوش دمی خوش تر از این نتوان یافت

خوش بــاش و بـیندیش که مـهتاب بسی

اندر سر گور یک به یک خـواهد تافت


*********
*********

چه کـُبـر ءِ لوگ ءَ تاں دین ءَ یک ساهے

چه شکّءِ جهانءَ تاں باورءِ گینءَ یک ساهے

اِے دوستیں ساه ءِ دَم ءَ تو شات به بئے

مئی زند ءِ بَرءِ آسر شات تریں یک ساهے

**************

از منزل کفر تا به دین یک نفس است

وز عالم شک تا به یقین یک نفس است

ایـن یـک نفس عـزیز را خـوش مـیدار

کز حاصل عمر ما همین یک نفس است


*************
*************

شادهاں لوٹ که زندمان ءِ جند انت دَمے

هر تریشاسے چه کیقبادئءِهاک انت چه جمے

جهان ءِ هــبــراں و زنــد ءِ گپاں دراه

زان چو واب ءَ هیالے ، بـَٹــالے و چـَمــے

***********
***********

شادی بطلب که حاصل عمر دمی است

هر ذره ز خاک کیقبادی و جمی است

احوال جهان و اصل این عمر که هست

خوابی و خیالی و فریبی و دمی است


************



مرچی نه تئی پونشی و باندات انت دست
...
باندات ءِ هیال اِت گواتے که ترا هست

وهد ءَ مکن تو زیان اگں زندگ دلے ئے

منتگیں هم زند اِت ، گاری چه نه رَست

********

امروز ترا دسترس فردا نیست

و اندیشه فردات به جز سودا نیست

ضایع مکن این دم ار دلت بیدار است

کاین باقی عمر را بقا پیدا نیست


**********

**********



ساقی ! کاوک و پل باز وَش رنگ بیته

وَهد ءَ تو بزان ، هپتگے رَند هاک زیته

ترندآپے به وَر ، پلے به بو تاں چار ئے

پل هاک بَـیـَنت ، کاوک هم هاکاں شِیته

*********

ساقی ، گل و سبزه بس طربناک شده است

دریـاب که هفته دگـر خـاک شده است

می نـوش و گـلی بچـین کـه تـا در نـگری

گل خاک شده است سبزه خاشاک شده است


*********
*********

چو گواڑگ ءَ ، نوک روچ ءَ تو کـَـدّه ءَ زیر

گوں پلدیمے ءَ اگں هست ترا وهد و دمے

ترندآپ به وَر وَشّی ءَ گوں که نیلیں چـَهر

اناگت ترا کنت هاک و به کنت،هِچ ءِ شـَمـے

*********

چون لاله به نوروز قدح گیر به دست

با لاله رخی اگـر ترا فرصت هست

می نـوش به خـرمی که این چـرخ کـبود

ناگـاه تـرا چـو خـاک گـرداند پَست


*********
*********

جهان ءِ چَهرَگ بے ترندآپ و ساقی هِچ انت

بے ساز و نـَل ءَ شهر عراقی هچ انت

هر چون که جهان ءِ هالاں چاراں من

زند ءِ سرجمیں مراد انت شاده،باقی هچ انت

***********

دوران جهان بی می و ساقی هیچ است

بی زمزمـه نـای عـراقی هیـچ است

هر چند در احــوال جــهان می نگرم

حاصل همه عشرت است و باقی هیچ است


**********
**********

ترندآپ منا دئے که دل انت نا آرام

تچوکیں زند مَٹ بیت چو دیم ءِ رَنگاں

ورنایی ءِ آس ءَ بزاں چو که آپے

دولت که نه بیت پادار مه بئے تو بَنگاں

************

می در کف من نه که دلم در تابست

وین عمر گریز پای چون سیمابست

دریاب کــه آتـش جوانـی آبـست

هُش دار که بیداری دولت خواب است


***********
***********

ترنداپ به وَر که ابدمانیں زند انت اے

تئی بَرورد ، چه وَرنایی ءِ جند انت اے

پُل و دلبر ءِ وهد انت و بیل انت شاده

شات بئے دمانے تو ، زند ءِ زند انت اے

************

می نوش که عمر جاودانی این است

خود حاصلت از دور جوانی این است

هنگام گل و مل است و یاران سرمست

خوش باش دمی که زندگانی اینست


**********
**********

اول چه ، منی مَئیل ءَ نه بیتگ آیگ منی

بے مرادیں رَوَگ ءَ هم هچ نه لوٹیں ما

بُست کن ، سرین ءَ بند چالاکی ءَ تو ساقی

دو جهان ءِ گـَماں ، ترندآپ گوں شودیں ما

***********

چون آمدنم به من نبد روز نخست

وین رفتن بی مراد عزمی ست درست

بر خیز و میان ببند ای ساقی چست

کاندوه جهان به می فرو خواهم شست


*********
*********

ساقی ! منی گـَم چه انداز ءَ دَر انت

مستی منی مرچی جهان ءَ سر انت

گوں اسپیتیں مود، چه تئی ترندآپاں وَش

پیری ءَ هم ، دل اوں چو ورنا و بـَر انت

********

ساقـی غـم مـن بلند آوازه شده است

سرمستی مـن برون ز اندازه شده است

با مـوی سپید سـر خوشم کـز می تو

پیرانه سرم بهار دل تازه شده است


********
********

گوں من اگں هیلهے ، چه ساقی ءِ جهد ءَ انت

مه مَهلوک ءِ گپاں ، وفایے نه پـَشـت کـَپتگ

چه دوشیگیں ترندآپ تهنا گلاسے پَشت کـَپت

چه زند ءَ نزاناں بارین چے پـَشت کپتگ

*********

از مـن رمقی بـسعی سـاقی مانده است

وز صحبت خلق بی وفایی مانده است

از بـاده دوشــین قــدحی بـیش نــمـاند

از عـمر نـدانم که چه باقی مانده است


*********
*********

من هچ نزانان که منا جوڑ کنوک

بهشتیگے کتگ ، یا دوزه ءِ آس ءِ روک

ترندآپے،مهلبے و سازے باگے ءَ شـَرّ

اِے ٹـِکـّیں منا دئے ، بهشت پر تو هدوک

*********

مـن هیچ ندانم که مرا آن که سرشت

از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت

جامی و بتی و بربطی بر لب کشت

این هر سه مرا نقد و ترا نسیه بهشت


*********
*********

نوک روچ ءَ،چو هَؤر گواڑگءِ دیمءَ شود ایت

چست بئے و په ترندآپ ءِ ورگ کن سسّــا

اِے کاوک و سبزی که نداره کنان ئے مرچی

باندات چه تئی هاک ءَ رُد ایت بے پـُرسا

**********
Zahida Raees :Raji:
baaskadmin@gmail.com , admin@baask.com
Learn Baluchi Composing in INPAGE
Learn Balochi Poetry Background Designing
Help Line

Offline Zahida Raees Raji

  • Administrator
  • *****
  • Posts: 7107
  • Karma: 356
    • Baask-Home of Baluchi Language, Literature & Culture

چون ابر به نوروز رخ لاله بشست


برخیز و به جام باده کن عزم درست


کاین سبزه که امروز تماشاگــــه تست


فردا همه از خاک تو بر خواهد رست




********
********


هر سبزی اے که جوگ ءِ کنار ءَ رُسته


پری دابے ءِ لـِنٹانی چه هاک انت آ


هر کاهے ءَ پاد ءَ په بے سُلکی ءَ تو اِیر مکن


که آ سبزی چه پلدیمے ءِ هاک ءِ وراک انت آ


*********


هر سبزه که بر کنار جویی رسته است


گویی ز لب فرشته خویی رسته است


پا بر سر هر سبزه به خــواری ننهی


کان سبزه ز خاک لاله رویی رسته است




********
********


گوئش انت دوزُه ءَ رو انت مِهروار و مَست


اِے گپ بٹالے انت ، نے بیت کنت راست


اگں مهروار و مَست ، دوزُه ءَ بیت جاه اِش


باندات بهشت هالیگ بیت ، چو دل دست


*******


گویند که دوزخی بود عاشق و مست


قولی است خلاف دل در آن نتوان بست


گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود


فردا باشد بهشـت همچون کف دست




*********
*********


دَؤرے که اوداں آیگ و مئی روگ ءِ بیته بنا


آئی ءِ بُنگیج نه وَدی بیت و نه آسر و پدا


کس گوئشت نه کنت اِے هبر ءِ راستی ءَ هِچ


که اِے آیگ چه کو انت و روان انت کجا


************


دوری که در آمدن و رفتن ماست


او را نه نهایت نه بدایت پیداست


کس می نزند دمی درین معنی راست


کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست




**********
**********
تا چُـنـت بـَـٹــالان ءَ به گــواپاں تـَگـِــرد


بیزار انت منا چه بت پرستاں و کـَنِشت


خیام که گوئش انت دوزه ءَ بیت انت جاهی


گوئش:دوزه ءَ رپتگ کے یا آتکگ چه بهشت


*********


تا چند زنم به روی دریا ها خشت


بیزار شدم ز بت پرستان و کنشت


خیام که گفت دوزخی خواهد بود


که رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت




*********
*********


چینچو تو چه مَسیت ءِ نور گوئش ئے و دِیر ءِ دوت ءَ


چینچو چه دوزه ءِ زیان گوئش ئے و بهشت ءِ سوت ءَ


رَو و گِند که کتاب ءَ چے نبشتگ زمانگ ءِ واجه و مَستِر


هرچی که آئیا بیگی ات و لوٹتگ ئی ، هم بوته


**********


تا کی ز چراغ مسجد و دود کنشت؟


تا کی ز زیان دوزخ و سود بهشت؟


رو بر سر لوح بین که استاد قضا


اندر ازل آن چه بودنی است ، نوشت




***********
***********


گوئش انت :مِهلبیں پریانی بهشتاں وَش انت


گوئشاں: هنگور ءِ ترندآپ و شراباں وَش انت


اِے ٹـِکین ءَ تو زور و چه وام دَستان ءَ شود


که ڈهلانی توار انت و چه دوراں وَش انت


*********


گویند بهشت عدن با حور خوش است


من می گویم که آب انگور خوش است


این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار


کاواز دهل برادر از دور خوش است




************
************


مرچی که منی ورنایی و شادهانی دم انت


وران که منی وشی و شات بیانی دم انت


ملند مه کنیت تهلی ءِ دوای ءَ که شهد انت پمن


تــَهـل انت چونا ، زندمانئ که گــَم انت


***********


امروز که نوبت جوانی من است


می نوشم از آن که کامرانی من است


عیبم نکنید گرچه تلخ است خوش است


تلخ است از آن که زندگانی من است




**************
**************


باز بیت که مبان ما و به بات انت جهان


نئ نامئ چه ما بیت و مه بات انت نشان


تان نین که نبیتگین ما ، نه دَؤر بیتگ ات لنگ


چه ما پد و رند بیت هما روچ و دمان


********


ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود


نی نام ز ما و نه نشان خواهد بود


زین پیش نبودیم و نبد هیچ خلل


زین پس چو نباشیم همان خواهد بود




__________
برات کریم بلوچ تھل۔ اگاں اے سرھال ءِ تہا شمے کجام ھم تھر ءِ پش کپتگ اگاں ناں رد نبیسگ بیتگ مارا الما ھال بہ دئیت۔ پہ باسک ءَ اے پربند ءِ دیم دئیگ ءِ لک منہ واراں
Zahida Raees :Raji:
baaskadmin@gmail.com , admin@baask.com
Learn Baluchi Composing in INPAGE
Learn Balochi Poetry Background Designing
Help Line